Vidoiro I

Standard

Adorei a proposta de Ramiro para escrever um poema ao fio da última peça publicada polo Neno escuro. Conhecim o Rafa nos anos 80, aos nossos 16 ou 17 anos; já daquela andava metido em bandas e já daquela tinha a bondade escrita no rosto.

Gostei muito de Vidoiro porque me conduziu polo mesmo percurso que ultimanente costumo sentir ao visitar espaços similares: penso em toda a gente que nalgum momento os habitou, os sentiu seus, se sentiu deles; a gente que padeceu e morreu nesses lugares que no entanto, continuam a servir-nos para intuir o que pode ser a paz.

Decidim escrever un poema sobre a HISTÓRIA, com maiúsculas porque é a que nos conecta com todas as pessoas de todos os tempos passados e os por vir.

Sentim a nossa condição de accidente e a nossa imensidade, por isso quigem escrever um poema breve, com a estrutura máis simples, com palavras seleccionadas entre as 100 máis comuns. O ritmo tamém é simples e uniforme. O ritmo é uma dessas poucas cousas que nos fão humanos e que está, e tem estado, presente tanto na celebração como na guerra, tanto no traballo em equipa como no coração de cada pessoa, por isso é tamém simples e uniforme no poema.

Sobre a minha interpretação da história, creo que nada me resta por engadir ao próprio poema, para isso precisamente o escrevim.

Proponho-vos que vejades o vídeo primeiro. A continuação tedes HISTÓRIA, ao carão das colaborações de Alfredo Ferreiro, Ramiro Torres e Ramón Neto. É toda uma honra partilhar espaço poético com eles.

Ojalá gostedes.

ALFREDO FERREIRO

VIDOIRO

Como o mar e a terra se abraçam
assim no monte a névoa e as pedras.
Ela cavalga sobre o seu lombo,
elas discorrem sob o seu ventre,
ela penetra nas suas fendas,
elas banham-se no seu leite.
É uma pausada procela
que caminha sobre um
assobio que dança,
é a existência no primórdio,
é o que acontece após o fim.

Arteijo, 28/I/2016. Baseado no vídeo do mesmo título de Neno Escuro.

TATI MANCEBO

HISTÓRIA

Atrás cantavam
Atrás sabiam
Atrás dançavam
Atrás queriam

Atrás chegavam
Atrás viviam
Atrás marchavam
Atrás volviam

RAMIRO TORRES

VIDOIRO

Para o Rafa, sempre a caminhar.

Ardem os signos na
irrigação do invisível
entre os sons da luz,
transportados para
a absoluta consumação
onde se entranha o saber:
imóveis no obscuro,
abrimos os olhos sob
a espuma do tempo,
embriagada a percepção
com animais dormidos
a arfar desde o fundo,
viageiros na estranheza
do vivo a florir no uno.

Janeiro de 2016.

RAMÓN NETO

Vidoiro (negativo)

Canto maior a intensidade luminosa
maior é o escurecemento dos sales de prata.

Inversión tonal. Onde premen
as polpas medran pálpebras.

Enfoque e nervio nunha mesma uva
dilatan o ventre da rocha.

Lágrima. Nada máis que
irritación na córnea a causa do ar frío.

Alguén despeza o seu
escafandro no círculo glaciar.

Descenso en apnea no ollo de boi.

Son as zonas que apenas reflicten a luz
as que se acaban transformando
nas partes claras ou transparentes da emulsión.

Standard

Hai 21 anos Alfredo e eu decidimos comezar a camiñar xuntos. Hai 11 anos decidimos ter fillos e tivemos 2. Hai 6 anos comprendimos que non queriamos volver a traballar nunha oficina con horario pechado nin deixarmos a pel en asuntos que non nos ilusionaban o suficiente como para facer valer tanto esforzo. Entón, xa que non eramos ricos herdeiros, foi preciso construír os nosos postos de traballo e polo camiño atopamos a Pedro, quen tamén andaba polas mesmas corredoiras. Durante estes anos creamos blogues, axudamos outras persoas a sacar os seus adiante, pensamos e repensamos Blogaliza -hai grandes novidades á volta do verán-, creamos contidos culturais para outros, demos aulas, conferencias, transmitimos ánimo e confianza aos desconfiados polo sorprendente presente, andamos coa cámara ao ombro tentando deixar rastro do que chamaba a atención dos nosos ollos… e aí seguimos.

Aínda que poida parecelo polo ton, isto non é ningunha despedida senón todo ao contrario. O meu primeiro blogue serviume para amoldarme a unha disciplina, lixeira mais constante, iso que ás veces tanto traballo me custa, por máis que me enganche un asunto. Hai ano e pico quedoume pequeno, porque desexaba escribir sobre outros temas e non o daba feito nun marco tan definido; foi entón cando abrín estoutro e botei os últimos meses a escribir sobre o libro na era dixital, ou case diría o último curso, pois antes porque eramos estudantes e agora porque temos fillos en idade escolar, seguimos a medir os anos en cursos.

Entre os froitos desta tempada están unhas pílulas de coñecemento sen efectos secundarios e a posibilidade que se nos abriu na primavera de sumarnos ao proxecto Meubook, onde proximamente administraremos e dinamizaremos a comunidade e forneceremos os contidos relacionados co mundo editorial. Por esta razón deixarei de publicar no meu blogue nalgúns casos os artigos relacionados coa industria editorial, para facelo directamente no blogue de Meubook, que axiña presentaremos. Ah, pero ao final si había algún tipo de despedida nesta anotación?

Non, tras estes dous meses de case desconexión en que fomos de viaxe e á praia canto poidemos, redefino os contidos do meu blogue e a miña actividade persoal na rede ao mesmo tempo en que estou a escribir, e propóñome facer o seguinte:

-Anotarei no blogue as noticias e reflexións sobre o libro que me parezan relevantes a nivel persoal e abrirei novas categorías, por exemplo anotacións sobre aplicacións de Android que creo que poden ser útiles para as persoas que me ledes. Tamén me propoño contar algunhas cousas sobre a nosa empresa, sobre a nosa maneira de traballar, sobre a nosa historia, porque cremos que pode ser interesante facer público un modo de traballar e de integrar o traballo na vida, que non é o máis habitual, pero non por iso é menos viábel.

-Até antes do verán comentaba e compartía os feeds que me interesaban a partir de Google Reader e de aí os enviaba segundo os casos a Twitter e a Facebook. A partir de agora seguirei a ler no Reader mais partillarei directamente a través de Twitter porque estou a atopar xente moi interesante coa que conversar e coa que trocar información e mesmo iniciar proxectos. Así pois farei un uso máis profesional que persoal do Twitter, aínda que sempre hai excepcións, claro.

-Canto ao Facebook, con todas as súas eivas e perversidades, é unha das canles que me facilitan estar en contacto coa miña xente, amais de coñecer outra ben interesante, berrar máis alto en compañía e botar unhas risas todos os días, portanto continuarei co uso máis persoal que fago desta ferramenta e engadirei os twits para aquelas persoas a quen poidan interesar.

E xa está, ao final non era tanto. Agora que o escribín será máis fácil.