Pequenas batallas

Standard

A pelacha aínda non acabara de ceibar os últimos mocos cando apareceron uns novos con reforzadas enerxías. A noite presentábase complicada e o papá propuxo darlle uns xiringazos de soro no nariz para escorrentalos.

-Lembras? como aquel outro día que o fixeches tan ben. E non che doeu nada.

Mais aínda que tiña vontade de se librar deles non foi quen de superar o arrepío que sentiu ao ver a xiringa preto da súa face. Decidiron deixalo para outra ocasión e arranxar minimamente sonando forte e levantando un bocado o colchón á altura da cabeza. A pelacha ficou intrigada pola súa propia retirada e preguntou:

-¿Y por qué el otro día lo hice?

Cando xa atopara acougo no sono e quen sabe se tamén nos soños chegabamos a unha conclusión: aquel día arriscouse a unha aventura e saiu ben. Logo o tempo pasa, a memoria constrúe o pasado e a lembranza levanta un muro coa escusa da salvagarda.

De cativa tiña moito medo das inxeccións que sempre me acababan receitando cando tiña anxinas. José pinchaba os cus de toda a vila e sempre chegaba á mesma hora, que para min era exactamente a culminación de medio día de desacougo. Cada chamada á porta causábame un arrepío nesa parte do estómago de que só era consciente nos días de antibióticos intramusculares. Ah, e tamén cando meus pais me dicían iso de “xa falaremos na casa” por ter feito algunha falcatruada amparada nun ambiente pouco dado á recriminación pública. Sempre cabía a posibilidade de que o practicante estivese doente ese día e non poidese vir, ou que se esquecese de min por unha vez, mais nunca, nunca faltaba ás citas.

Entraba pola porta da casa e pasaba directamente á cociña, onde fervía o seu instrumental con toda a parsimonia de que era capaz, para alongar os minutos de conversa con meus pais. Lembro que sempre os informaba de se a medicina prescrita era das boas ou das que se me presentaban terríbeis porque “cristalizaban” e aseguraban á paciente dores musculares que invadían a perna torturada. Eses minutos eran eternos, non só o parecían.

José sempre entraba no cuarto anunciando o momento en que calquera tentativa de fuga ficaba desarticulada. Sen dar comprendido como non era quen de me rebelar pola forza, baixaba o pantalón do pixama e ofrecíame en sacrifício ao que eu xulgaba naquela altura un instinto sádico, pois nunca paraba de rir escandalosamente, desde que chegaba até que se despedía até o día seguinte, cando o vía achegarse a min co algodón nunha man e a xiringa de vidro na outra, deixando saír as pingas superfluas daquela pezoña que me viña inocular. É curioso, durante boa parte da miña infancia non fun quen de durmir de costas para a porta, porque imaxinaba que se alguén chegase a irromper na casa coa cabal intención de poñerme unha pincha a medianoite, polo menos podería verlle a cara e tentar defenderme como fose, aí non estaba obrigada a claudicar.

Ao final nunca chegaba o sangue ao río e, unha vez que José marchaba arrastrando as zapatillas polo corredor, resolvía que o meu temor fora desproporcionado e que así o lembraría para o día seguinte, mais a súa próxima visita sempre me abocaba á mesma reacción de pánico.

Paul Auster dixo nunha entrevista que cada vez que lembramos algo, facémolo como a última vez que ese algo veu á nosa mente, de forma que unha mesma lembranza vai mudando continuamente.

Cousas difíceis de entender

Standard

A bisavoa María morreu hai dúas semanas aos 99 anos. Creo que viviu feliz toda a vida e non podo imaxinar que algunha vez tivese algún mal pensamento para ninguén. Foise apagando ao longo dunns pouquiños meses como unha candea que un ar de orixe incerta acaba por extinguir. Nunca estivo enferma e até hai ben poucos anos aínda ía a compra e facía a comida para todos os da casa.

Hai poucos días o primo Pedro, de cinco anos, preguntoulle á súa avoa, filla da avoa María:

-¿Y la abuela se murió de verdad?

-Sí, neniño.

-¿Y ya no vamos a verla nunca más? ¿No va a volver?

-No, neniño, ahora está en el cielo.

Entón o primo Pepe, de once, que tamén andaba por alí, engadiu todo contento:

-¡Qué contento debe de estar el abuelo después de tanto tiempo sin verla!

Babel, babel!

Standard

O papá sae coa pelacha da ducha, e mentres a leva cara ao cuarto envolta na toalla vaille dicindo:

-A menina é brasileira?

A pelacha sorrí.

-A menina é portuguesa?

A pelacha sorrí.

-Nooon, a menina é galega!

A pelacha sorrí e di:

-Hello!

(Están ambos a se libraren dese virus de gastroenterite que tantas pequenas desfeitas anda a facer. O pelacho, que devece pola comida, ao non poderlle botar o dente ás almóndegas da avoa C., acabou por berrar : -¡ODIO ESTA ENFERMEDAD!)

Do casamento do tío M. ao casamento dos papás pelachos: o antitópico

Standard

Hai algo máis dun ano comezaba a falar do casamento do tío M. pensando en contar como fora o noso, mais algo me reclamou antes de rematar o post e anunciei que continuaría o que ficaba a medias. A semana pasada o Eduardo lembroumo e, como me coñezo, prometín e prometinme que sería o próximo que escribiría.

Non lembramos o día que casamos porque a data que levamos case vinte anos celebrando é outra mais si sabemos que foi a mediados de setembro de 1999.

Saímos da nosa casa pola mañá, cada un para a dos seus pais. Eu contaba con que o avó J. levase o carro pero escusouse dicindo que o levara meu irmán ao exame que tiña ese día e que andaba unha miga nervioso polo evento así que, se había alguén máis que se ofrecese, el gostosamente declinaba. Entón asaltei a tía T., que repetiu o argumento do noso pai. Aló fomos no noso Felicia, que non levara nin unha mala ducha porque en principio non estaba convidado á festa. Aínda ben que eu non ía disfrazada de princesa tarta de nata porque me tería sido un chisco máis difícil estacionar e camiñar desde onde atopamos sitio até o xulgado.
Por suposto chegamos antes que o noivo, que aparecería un cuarto de hora máis tarde nun AlfaRomeo coma un barco e con chofer, claro está. A cerimonia, que solicitaramos sen promesas, durou tan pouco que tivemos que poñer os aneis saíndo pola porta porque esquecemos facelo antes. Ademais meu pai esqueceu levar o DNI e tivemos que botar man da tía T. para que oficiase de testemuña.

Despois marchamos todos para o restaurante. Había tres fotógrafos profesionais convidados á festa e dous deles ían encargarse das fotografías. O J. tirou un puñado de fotos até que se decatou de que a cámara estaba sen carrete pero o mellor aínda veu despois. Decidimos que pasariamos con O., outra fotógrafa amiga, para o comedor e que fariamos ir entrando toda a xente aos poucos, para irmos tirando un par de fotos con cada grupo. Isto levounos aproximadamente unha hora… perdida, porque o flash estaba avariado e absolutamente todas as fotos saíron mal. Con todo, aínda se supuña que as tiñamos mais o día que O. as baixou para entregárnolas, extraviáronse misteriosamente, así que non hai máis que unhas pouquiñas que nos fixo o tío M. cunha cámara cativa. As nosas nais nunca nolo perdoarán.
Tamén para desgusto das nosas nais só puxemos tres pratos no banquete -isto agora é bastante normal mais non era tanto hai oito anos, un mes antes da nosa fomos a outra voda onde tivemos que pasar por oito-, negámonos a cortar a tarta coa espada toledana que nos querían ofrecer, non bailamos o valse (sempre me lembro do pelacho cando estaba en Educación Infantil e lle preguntabamos cada día o que fixera no cole e sempre contestaba en primeiro lugar: ¡no canté! e logo unha chea de cousas que si fixera) nin houbo ningunha outra música porque lles prohibimos aos do restaurante expresamente que nos atronasen a cabeza. Sentaramos sobre as dúas e ninguén se moveu da cadeira até pasadas as nove da noite. Disque a xente o pasou moi ben.

Un par de días despois marchamos para Túnez a descansar e contra todo prognóstico fixemos amigos do país, xantamos na súa casa e voltamos con bágoas nos ollos e unha luz única gravada na memoria para sempre.

Á volta fomos ao canil e atopamos a nosa Ruca -rucas é como chaman as rapazas no México, aínda que unha ruquilla tamén pode se unha vella-, unha cadeliña fea e miúda con todo o medo do mundo sobre a súa pel toda queimada. Traía tose de canil, que lla acabou pasando a base de codeína e uns pesadelos que lle facían poñer os ollos en branco e retorcerse como a nena d’O Exorcista. A base de comer ben e recibir unha manchea de coidados e cariños a cadela esquelética converteuse nun shi-tzu maxestoso. Agora é máis ruquilla que ruca pero hai moitos anos que xa non ten pesadelos, iso si, ás veces resoa tanto que hai que mandala calar para podermos durmir.

De alí a un par de meses e tirando do fío da voda, decatámonos de que era o momento ideal para termos fillos: non tiñamos traballo ou só a medias noentanto tiñamos moito, moito tempo e iso era o máis importante. O pelacho naceu en setembro do ano seguinte mais iso xa é outra historia.

Gavilán o paloma

Standard

-¿Por qué se llama quebrantahuesos a los quebrantahuesos?

– Mmmm, xa o miraremos ao que cheguemos a casa pero teño idea de que usan pedras para abrir ovos e comelos. A verdade é que non me lembro ben.

-Y entonces las águilas seguro que todavía usan piedras más grandes.

-Non creo que as aguias coman ovos, son aves rapaces, cazan animais para comelos.

-¿DE VERDAD SON TODAS RAPACES? ¿NO HAY NINGUNA FEMIA?????

Saltar con rede… na Rede

Standard

Hoxe comezaron as I Xornadas Virtuais de Literatura que montamos para a AELG, dirixidas ao profesorado da Primaria e a Secundaria e dedicadas nesta ocasión ás figuras de Xosé Mª Álvarez Blázquez e Agustín Fernández Paz. Foi unha alegría contar entre os participantes do primeiro día cun amigo e fabuloso orador (e blogueiro, e inconábeis veces laureado e tantas outras cousas) e un gran pracer coñecer un crítico de prestixio, que coñece a obra de Fernández Paz coma ninguén.

Foi a primeira transmisión en directo a través da Rede para a nosa nova empresa e, agás algún problema de largo de banda das conexións de algún dos participantes, todo saiu rodado. Nos próximos días subiremos os vídeos dos relatorios e os coloquios posteriores para que poidan ser revisados e distribuídos polos espectadores. Invádenos unha certa vertixe ao pensarmos que as intervencións de Docampo e Nicolás, así como as do propio Agustín e as de Mercedes Queixas, Víctor F. Freixanes, Goretoxo, Pepe Cáccamo e M. Pawley, que terán lugar no CMG da Coruña nos oróximos mércores deste mes, poderán ser seguidas e posteriormente vistas por veces ilimitadas por persoas situadas nos puntos máis afastados do mundo. Quen nos ía dicir hai moi poucos anos que isto sería posíbel e, aínda máis, que estaría ao alcance de calquera cuns recursos que hoxe podemos considerar case domésticos! Ademais, os profes participantes inauguran unha plataforma que lles permitirá partillar recursos e ofrecerse axuda mutua de modo permanente.

Para nós hoxe foi un gran día que eu precisaba compartir. Boa noite, mundo!