Do que ás veces se escoita desde a cociña

Standard

-Poqué vas a hacer ejercicio? Poque te lo mandó el médico?

-Porque se non fago exercicio, o que como faime o sangue moi mesto e me vou poñer moi malito cando sexa vello e non quero.

-¿Y cuando seas vello te vas a morir?

-Si, como todos.

-¿Y yo también?

-Si, tamén. Pero o que temos que facer é pasalo moi ben na vida para que, cando morramos, esteamos contentos de todo o que fixemos.

-¿Poqué tú cuando te vayas a morir vas a estar contento?

-Porque teremos pasado moitas cousas bonitas xuntos.

-¡Pues yo también, cuando me muera, voy a estar contenta!

-Di que si! Xa que temos que morrer, polo menos morrer contentos!

Santiago Auserón e outras cousiñas

Standard

[kml_flashembed movie="http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=-7665443509380261861&hl=es" width="320" height="245"/]O meu último post é de martes, desde entón moitas cousas aconteceron, como non podía ser doutro modo nunha semana tan longa, porque estou por asegurar que esta tivo polo menos oito ou nove días: o avó seguiu co seu lumbago mais comezou a mellorar milagrosamente cando o convencemos da necesidade de tomar antinflamatorios. Repite connosco, dixémoslle, se volvo ter lumbago tomarei a medicina desde o primeiro día. O parto inducido da tía T. foi longo e laborioso porque resultou que non estaba de 41 semanas senón de 37 e o novo pelachiño non quería saír. A tía ficou esgotada mais recuperouse rápido e o novo primo pasou un par de días na incubadora porque tragou líquido. A súa vitalidade e o desespero por xantar a todas horas fixeron que desde onte xa estean todos na casa.

A pelacha púxose moi pocha o xoves e diagnosticáronlle unha forte larinxite que debe ser tratada con oito días de antibióticos: vomitou varias veces, durmiu mal e andou moi desganada durante un par de días, mais hoxe xa pasou o día sen febre. Os avós da Coruña pensaban levar os dous de camping a Malpica esta finde pero só o pelacho puido ir (apañou cogumelos, axudou o xuri no concurso de tartas e mil cousas máis); e a pelacha ficou con meus pais porque nós tiñamos que botar todo o sábado en Santiago: pola mañá nunha reunión de traballo e pola tarde para entrevistar o Santiago Auserón, irmos logo ao concerto ben acompañados e combinarmos de novo co rithm&blueseiro para cear xuntos e avanzar nos proxectos que nos unen e que esperamos poder anunciar en breve.

Ao saírmos da casa decatámonos de que non levabamos as entradas e houbemos de dar volta. Ao chegar a Santiago reparamos que deixaramos a cámara de vídeo na casa. Respiramos profundo e Alfredo ficou na reunión mentres eu voltaba por ela a Coruña. Quixen de paso mercar Gramática do Silencio para llo regalármonos ao Santiago pero o Suso devolvera o libro o día anterior.

Xantamos, preparamos a entrevista, que aínda levabamos sen acabar de concretar, e chegou o momento. A partir de aí todo rodou: o Pawley apareceu a tempo co libro, fixemos a entrevista, asistimos a un concerto inesquecíbel, con mil persoas en pé a corearen as sintonías do imaxinario común, talladas e brunidas pola cada día mellor e máis experiente voz do “Can” e unha orquestra de músicos moi novos manexada polas mans labradas do mestre Enric Palomar.

Ceamos acompañados pola boa conversa que non se despediu até as cinco da mañá, cando apañamos a autoestrada de volta. No peto, unha entrevista que publicaremos n’O levantador de minas nos próximos días, os oídos aínda tocados, mais nunca arrepentidos, polos efectos da amplificación na primeira fila e os ecos amábeis e ridentes de tan cálida tertulia: literatura, tradición, jazz, Heráclito, África, Radio Futura, Galdós, Mingus, os nosos pelachiños, Ellington, Ibn Arabi, Pessoa, Coltrane, Menéndez Pidal, Caetano Veloso, Juan Perro, Mesopotamia, Panero, Baptista, Judá Leví, Tolstoi: o futuro máis próximo e o pasado máis remoto. Unha noite para lembrar.

Actualizado: esquecera dicir que foi toda unha alegria atoparmos a Jan e a Moralla, esta última sentada xusto ao noso carón.

Linguas de nivel

Standard

Nestes momentos a tía T. ten parto programado para mañá ás oito da mañá, o primo J. pasará estes días connosco, a prima P. ten un gripazo con febre, o avó J. está na cama con lumbago. Seguimos en Coruña porque aínda non nos entregaron o piso no que habiamos de estar desde decembro do ano pasado, polo que continuamos a levar os pelachos e os primos todas as mañás a Arteixo. Ah, e tamén andamos a tope de traballo… pero con moita arte!

Os tres pelachos estaban a devorar a tortilla que lles fixeramos de cea (a pelacha con maionesa e ketchup, o primo sen nada e o pelacho con maionesa, ketchup e mostaza; el gosta moito de picante) e o pelacho díxolle ao primo J.

-Para poder tomar esto (sinalando insistentemente a mostaza) hay que tener una lengua de nivel dos!!

Eu saín ás carreiras escachando coa risa para a cociña, tanto pola saída do pelacho como polo crédito que lle mereceu ao primo J. Será que teñen as linguas clasificadas de vello.