In media res

Standard

chines.gif-:( No sé leer.
-Estás aprendendo a ler, pelacho.

-¡Pe-ro-no-sé-le-er!

-Pero estás aprendendo.

-PE-RO-NO-SÉ-LE-ER… y no voy a aprender nunca.

-Como que non vas aprender nunca? Todo o mundo aprende a ler.

-Yo no.

-Ti estás afeito ás cousas que podes aprender nun momentiño ou nun día, pero a ler non se aprende nun día. Vaise aprendendo un pouquiño cada día e cando menos o esperes xa saberás ler todo o que se che poña por diante.

-Yo no voy a aprender nunca.

-De verdade cres iso?

-Es que no voy a aprender…

-Que si, home, que si! que non hai quen non aprenda a ler, aínda que non quixeses aprenderías igual.

-De verdad?

-Totalmente a serio! Dentro de pouco tempo farache moita graza o que agora pensas, xa verás!

o día a día

Standard

Estaban a pelacha e a prima P., que son inseparábeis e danse de marabilla , a xogaren a unha coa outra acompañadas do avó J. A prima P. deulle unha labazada á pelacha, que en resposta lle cascou con gana con Lupita a dos Lunis na cabeza á súa prima. A prima P. rañou a cabeza onde levara o lupitazo e non buchicou. Entón interveu o avó para dicirlle á prima P. que non se pega e para impedirllo se o volvía intentar. Ao ver que non tiña posibilidades de levantar a man de novo, ollou para a pelacha e díxolle a berrar: -FEA!!!!!!! Ao que a pelacha repuxo toda escandalizada: -P. chamó fea a min!!!!!!!

O que non se debe dicir

Standard

mariobross.JPGO fontaneiro, de aproximadamente 1,50 m. de altura e expresión tremendamente agradábel, veu por segunda vez en poucos meses. Nesta ocasión acudía á nosa chamada para arranxar unha cisterna. Botou arredor de media hora fedellando acompañado pola intensa conversa do pelacho, que aproveitou para procurar solución a un feixe de dúbidas. Cando rematou o traballo, xa a piques de marchar, o pelacho preguntoulle:

-¿Como puedes ser tan pequeño si eres tan grande?

Tras un amplo sorriso o fontaneiro respondeu:

-Porque fun mal comedor. Como non comía non medrei. E marchou.
Cando lle explicamos que había cousas que non resultaba cortés dicir, o pelacho non comprendía como a alguén lle podía parecer mal que se lle falase do obvio*. Dixémoslle que ás veces a xente pode non estar satisfeita con como é entón é mellor non llo lembrar mais estamos certos de que non o convencemos.

*Acabo de facer unha procura no blog pensando que atoparía algo que, polo que se ve, non cheguei a postear. Haberá ano e medio que estabamos o pelacho e mais eu á entrada do colexio cando pasou ás carreiras o que en galego politicamente correcto se chamaría “unha muller de idade avanzada”. Cando máis preto de nós estaba o pelacho dixo a berros:

-¡¡Mira como corre esa vieja!!

-Non digas iso, non a chames vella. Dixen eu en voz baixiña.

-¡Pero es que es una vieja! Berrou de novo o pelacho.

-Si, pero habitualmente os vellos non gustan de que llelo chamen.

E unha vez máis:

-¿Y por que, si son viejos?

Supervivencia básica

Standard

lupa.jpgHoxe abordounos na rúa a profe do pelacho para dicirnos que era un neno que se despistaba moito na aula, que non era certo que non soubese ler nada, coma el lle dixera, e que, de deixalo, botaría a mañá sen facer nada de nada…

-…Y no sabéis lo que me dijo ayer. Casi todos habían ya acabado una actividad de escribir y él no había empezado todavía, así que le dije: Pero pelacho, ni siquiera has empezado. Entonces va y me responde: -Te voy a decir la verdad. Es que tengo la letra tan minúscula, tan minúscula… que tú ni siquiera la puedes ver.

Un belisco pequeno

Standard

Como xa avisei a Besbellinha, espero que non se moleste por non ter agardado a súa resposta, copiopego un anaco de conversa que escoitou na rúa ou de como contarlle a unha cativiña de tres anos o argumento d’A Noiva Cadáver (texto completo no seu blog, ao final do post Un domingo calquera)

” Va de un hombre que se casa con la misma mujer que es cadáver, pero en el futuro, sólo que el no lo sabe.”-ante isto, a muller acude na súa axuda- ” Se casan porque no pronunció las palabras que tenía que decir en la boda.”- e o pai volve á carga- ” Como ves es algo complicada, no creo que Alicia la entienda bien.”

A chuvia e o mar

Standard

regadeira.gif-¡Anda, si la pelacha nunca había visto llover! Dixo o pelacho o outro día cando comezou a caer auga, logo de moitos días de seca. Dixémoslle que, aínda que había semanas que non chovía a pelacha si tiña visto a chuvia moitas veces. Mais non o debemos convencer de todo porque lle explicou:

-Pelacha, ¿tú te acuerdas del agua del mar de Coroso?

-Si.

-Pues la lluvia es la misma agua de Coroso… pero sin sal. ¿Lo entendiste?

-Si.

Non sei cantas veces nos leva pedido o pelacho que lle expliquemos o ciclo da auga, eu creo que é das cousas que máis o teñen impresionado na súa tan breve como intensa vida.

O casamento do tío M.

Standard

Onte fomos ao casamento do tío M., o irmán do papá. Como en case todos os eventos deste tipo a que teño asistido todo, absolutamente todo saiu como estaba planeado. Digo como en case todos porque a única voda onde non todo correu así ou máis ben case nada, foi a nosa.

A finais de xuño de 1999 paseabamos unha tarde pola Cubela cando eu propuxen que casásemos. Levabamos dez anos xuntos e o máis que chegaramos a falar do tema era que ambos viamos probábel que nunca nos dera por facer tal cousa, mais eu levaba días remoendo que as datas que manexabamos para comezar a pensar en pelachos non foran nunca mudadas e que o tempo ía vindo a menos, que seguiamos sen ter claro que naquel momento as responsabilidades sobre os fillos fosen iguais para os dous estando casados que sen estalo; probabelmente a lei dicía que si mais as leis saen de bocas de xuíces, algúns deles con ideoloxía e todo. O caso é que non nos queriamos ver en que a un dos dous lle pasase algo e poidese haber lugar para calquera tipo de lío aínda que esvitese vestido das mellores intencións.

Falando e falando destas cousas, de non lle dar o desgusto da vida á miña avoa, que daquela tiña noventa e un anos e hoxe aínda está rufa, de que, xa de casarmos, desde logo habería de facer festa. Se as facemos con frecuencia sen motivo, como non habiamos de facer unha festa se asinabamos un contrato! Logo veu decidir o alcance da festa. Podía ser só de pais, nais e irmáns, pero miña avoa a que vivía con meus pais habería de vir tamén. Non tiña sentido que o único día do ano que non comese connosco fose precisamente o do meu casamento. E se viña a avoa V. como non os avós do papá; e se viñan os avós do papá, como non o tío J., que vive con eles e tería ademais que facerlles de chófer. Poderiámolo mandar a comer coa miña avoa noutro restaurante mais para iso xa estabamos todos xuntos, non? Claro que ao vir  o tío J. habería que convidar tamén a tía E., a segunda e derradeira tía do papá co seu home e os seus dous fillos. Ao convidalos a eles abrimos os mesmos campos (tíos e primos) para a miña familia e só pola miña banda xa sumamos oitenta. Visto que pasabamos xa de cen comensais consideramos que, xa de facermos festa para celebrar o contentos que estabamos despois de dez anos xuntos, os amigos non podían faltar e afinando, afinando e revisando intensidades acabamos por deixalos en trinta; e xa postos, aproveitando que algúns lugares aínda ficaban libres, anunciamos aos nosos pais, para o seu regocixo, que podían convidar os seus amigos (uns pouquiños, claro), ese vello costume da época dos nosos pais de convidar coñecidos que se chamaban amigos cando os atopabas pola rúa e visitas cando viñan á túa casa. (continuará)