Intimidade

Standard

A pelacha fala cada día máis e ela mesma se sorprende de todas as cousas que xa sabe dicir… á súa maneira: gusta si, gusta non, afonfoz (albornoz), apavés (outra vez), vitido (vestido), tenda pampaña, pampin Toroso (cámping de Coroso) e todas as que agora non lembro.
Como anda á voltas cos antibióticos para curar unha otite ten pouca gana de comer e decidimos botar man do biberón ás ceas por uns días. Hoxe, cando llo ofrecín, porque prefire tomalo ela soa sentada no sofá, fiquei mirando para ela, contemplando a súa pericia. Entón parou en seco e espetoume:

-Monestes non!

-Está ben, dixen eu a rir, tómao ao teu aire, que xa marcho.

Un momento calquera

Standard

De cativa, eu sempre me preguntaba de que falarían meus pais cando nós estabamos durmidos.

Eran as dúas da mañá cando fomos para a cociña fumar un pitillo e tomar un chupito. Ademais da botella de ron, esta vez o papá trouxo tamén a de herbas.

-Lembro as primeiras queimadas que faciamos polas noites en Coroso cando adolescentes. Eu sempre pensaba, desde logo deixar de ser nena para ter que tomar esta porquería…

-Hahahaha. Pero a de herbas é máis suave, moito máis que o ron. Non a queres nin probar?

-Non me gusta nin crúa nin cocida. En realidade, o ron é o único licor de que gosto.

-Sabes, houbo unha época en que na miña casa o viño se bebía en cuncas de barro.

-Polas unllas ou polos pés has de dicir de quen es!

-Por que o dis?

-Porque iso tivo que ser idea de teu pai e aquí ese tipo de ideas son sempre túas.

-Cando vaiamos a Portugal de camping cos pelachos habemos de traer o típico cacharro de barro de asar os chourizos ao alcol, como o que teñen meus pais. Asarémolos un par de veces, os pelachos quedarán abraiados e…

-…acabará envolto en follas de xornal, como outras cousas que temos aí arriba…

-…e non se volverá usar na vida. Moi ben o paso contigo.

-Moi ben o pasamos, é verdade.

De volta na casa

Standard

Esta semana pasamos os nosos derradeiros días de campistas deste verán. Fomos á praia até caer de cu. Temos as mans máis brancas que o resto do corpo de tanto untar os pelachos. O pelacho non parou na toalla nin un instante, sempre a correr de arriba para abaixo. Ser tan grande é toda unha vantaxe para que cativos dous e tres anos máis vellos ca el lle propoñan participar en novas aventuras a cada pouco. Con todo é ben fácil de ter localizado porque non apea os “manguitos” dun laranxa escandaloso, por se en calquera momento lle entran as ganas de se meter na auga por enésima vez. A pelacha, que nas estadías anteriores nin quería pisar a area e era quen de pasar unha hora enteira na beiriña do mar cun balde cheo de auga entre as pernas (unha hora a baixar a maré, porque cando subía habiamos de movela uns centímetros cada cinco minutiños cando repetía: mar vene! mar leva!!). Pois nesta última semana botou a andar pola area a cantaruxar “gusta area, gusta area”, bañouse con ese grande invento chamado flotador, máis que probabelmente animada pola soltura con que se desenvolvía a prima P. no novidoso medio e procurou conchas por toda a praia, “tonchitas”, como ela as chama.

E agora, como fai o avó J., só nos fica comezar a contar os días que faltan para voltar: que xa hai que ir facendo o menú de Noiteboa, que non é máis que a carreiriña dun can, e despois logo vén o Antroido, en nada Semana Santa e xa a marcarmos data para ir montar todo o tinglado un ano máis.

Optimización de recursos

Standard

escarapote.jpg13:45

-¿Un cangrejo rabioso puede ganarle a otro animal más grande?

-Pero é que non hai caranguexos rabiosos, fillo…

-¿Nooooooooo?

-Non. Ningún animal pelexa se pode evitalo. Sempre prefiren fuxir.

-¿Por qué?

-Porque saben que poden saír feridos ou morrer.

-¿Y por qué un cangrejo te pilla un dedo si se lo pones delante? Ah, porque a lo mejor no te ve.

21:00

-Mamá, papá, ¿los lenguados esos que tienen pinchos se dejan pisar por un niño de cinco años?

-Hmmmmmm… ti estás a falar das fanecas bravas ou escarapotes. Pois cando…

-A lo mejor es porque no nos ven, pero si la cabeza está hacia nosotros igual nos ven y escapan.

Anxos do universo

Standard

banner1b.gif

De novo quero dar os meus parabéns a Rinoceronte por estar na vangarda nun país en que desafortunadamente iso resulta tan difícil. Veñen de apresentar hai un par de días Anxos do universo, do escritor islandés Einar Már Gudmundsson. “A cabalo entre a ficción e a biografía do propio irmán do autor, Anxos do universo narra a transformación de Páll, un mozo islandés, cando comeza a desenrolar unha enfermidade mental que acabará coa súa vida. Gudmundsson aborda este tema tan delicado coma aterrador cunha elegancia e un lirismo excepcionais.”

Trala lectura das primeiras corenta páxinas na versión desgargábel de balde, retornaron á miña memoria a luz vertixinosamente fría, os cheiros volcánicos do peixe manta degustado por mandato da gastronomía tradicional en estado de putrefacción e regado con gordura de año e a cordialidade intensa e distante de aquela gran familia coa que convivín unha semana de hai uns poucos anos.