113278129949370001

Standard
A pelacha ten gana de falar. Nestes últimos catro ou cinco días comezou a repetir as cousas que lle dicimos e a que lle propomos que repita. Chama Caqué ao pelacho, aela á avoa materna, Go ao tío Diego, ta á avoa paterna, Teté á tía Teresa, di xatá por xa está, bapa por guapa, aba por auga e teta á canucha para que estea quieta. Do nada ao todo en cero segundos!
Tras moito desenguedellar soubemos onte que o pelacho fora castigado por trabar a Dani nun brazo, quen á súa vez trabara a Brais nunha fazula, cando xogaban ao xogo de todos os días no recreo: S., o xefe da banda, escolle cada día quen vai formar comando con el, elixen unha vítima e perséguena até que a pillan e bótanse todos enriba dela. Mais onte a cousa chegou a maiores e a profe acabou repartindo castigos. Ao pelacho correspondéronlle dous días sen recreo.
Anda moi alterado, como se todo lle dese igual, como se xa estivese catalogado como gamberro e xa non tivese nada que perder. Obviamente ante el apoiamos todo o que di a profe mais non nos entra na cabeza como un grupo de cativos de cinco anos pode xogar á caza humana no recreo día tras día. O próximo luns irei falar coa profe, escoitareina e por primeira vez en dous anos e pico creo que lle vou dicir polo menos parte do que penso. Somos perfectamente conscientes de que o pelacho anda sempre a forzar os límites, de que por sistema pon atrancos para non facer aquelas cousas de que non gosta e de que precisa a nosa axuda para madurar en todos os aspectos da vida e neste en particular, mais tamén creo que, do mesmo modo que se ensina os nenos a ler, a escribir ou a falar e comunicarse, tamén é preciso ensinalos a xogar e é algo que non se está a facer en moitos colexios.

113269914296352004

Standard
O regreso ao cole do pelacho está a dar nuns días unha miga revirados. Anda a recibir castigos seguido, mais disto quero reflectir con tranquilidade nun momento en que non estea a dez minutos de me meter na cama. O que quería lembrar agora é que hoxe, cando voltamos para casa desde o parque, e el facíase o xordo a cada cousa que lle diciamos, decidimos sentalo a “pensar” quince minutos. Os cinco primeiros por andar a apañar obxectos de vidro nunha tenda a pesar dos nosos reiterados avisos, os cinco segundos por dicir que lle parecían moi ben os primeiros cinco. E os terceiros por soltarse de nós ao cruzarmos a rúa:
-Ben, pelacho, xa sabes o que che toca agora, non? deixamos os (sic.) rollos.
-Iso, iso, cerramos os ollos! Respondeu.
-Nada de cerrarmos os ollos, digo que xa sabes onde tes que ir, non? Dixen eu contendo as ganas de rir a cachón.

PRIMEIRO DIÁLOGO COA PELACHA

Standard

Seu irmán ensinouna, como non, a dicir caca. Hoxe no carro tivemos o que se pode chamar o noso primeiro diálogo.
Con mimo: -Mamá.
-Ai, como gosto de que me chames mamá.
-Mamá!
-Gosto un montón de que me digas mamá.
-Caca!
-Como que caca?
-Mamá caca!
-Como que mamá caca? Oh, caca non, pelacha. Eu non son caca.
-Mamá caca no!
Primeira frase de tres palabras.

113245049483367748

Standard
O pelacho leva unha semana na casa con antibióticos. Xa lle fai moita falta troulear na rúa pero por outro lado está moito máis sosegado cando non vai ao colexio. Non son desas nais que andan a protestar seguido nos colexios dos fillos, de feito nunca o fixen, mais tamén é verdade que non gosto de que pasen horas e horas a colorear sen medida nin que o xogo principal do recreo sexa a loita en hordas. Que lle imos facer!
Tampouco gosto de que lles poñan castigos que logo non se cumpren, nin que os leven á aula de relixión cando non hai profe libre que fique con eles, nin que nas reunións de pais/nais a mestra fale de nenos e pais/nais que non están presentes, por poñer algúns exemplos. Mais, como dicía, non protestei nunca. Talvez debería telo feito pero eu sentinme marcada durante toda a primaria porque miña nai era mestra no meu colexio e meu pai o director, e sei o que é non gozar de anonimato.

LA TELEVISIÓN ES NUTRITIVA

Standard
Pola rúa de Chile. Pasa un camión do Corte Inglés e di o pelacho:
-El Corte Inglés: Festival de complementos! Como quen cae na conta de algo que tiña esquecido.

É case a hora da cea, o papá está nunha xuntanza de veciños cun construtor para ver se se chega a acordo para derrubar e construír de novo o edificio onde vivimos e os adxacentes. A pelacha sinala o berce de viaxe que utilizamos para deixala en momentos puntuais en que non podemos atendela, como cando chaman á porta ou cando estamos na ducha.
-Queres ir para o parque? (con sorna porque sei que normalmente non gosta).
-aha! e de seguido sinalou a tele.
-Ah, queres ver os Teletubbies como pola mañá…
-AHÁ
Pois quería!

113205902413850187

Standard
Caemos na conta de que aínda non comentaramos co pelacho que as nosas amigas M e D casaban, supoño que porque falamos con frecuencia da voda e porque os pelachos non van vir connosco esta vez.
-Non sei se te diches conta de que ultimamente falamos moitas veces da voda de M e D.
-ahá
-pois é que dentro de 3 semanas casan.
-¿Cuánto es 3 semanas?
-21 días.
-21 días! Dixo con asombro. E por que casan?
-Pois porque están namoradas e queren facer unha festa cos amigos.
-Yo quiero ir!
-Ti esta vez ficarás cos avós porque é unha festa en que hai que estar sentado á mesa desde a hora de comer até a noite…
-Ah, vale. Pero me quedo a dormir también, eh!
-Por suposto!
-Y por que está enamorada M de D? Preguntou con expresiçón de non comprender?
-Unha muller pode namorarse dun home. De quen estou eu namorada?
-De papá!
-Un home pode namorarse dunha muller. De quen está namorado papá?
-De ti!
-E unha muller tamén pode namorarse doutra muller e un home doutro home, e poden casar se queren.
E entón veu a gran pregunta:
-E se un home se namora dunha muller e tamén dun home poden casar os tres?
-Pois non, polo momento non.
-Por que?
-Pois porque aínda non hai moita xente que o queira facer, supoño…
-Por que?, preguntou con moita sorpresa.
-Imaxino que porque é mais complicado organizarse entre tres que entre dous.
Pero pola cara que me puxo creo que non entendía que era o que tiña a ver o amor coa organización.