Santiago Auserón, Premio Nacional de Músicas Actuais 2011

Standard

(Escribín este artigo para LVdG a proposta de Rubén Ventureira para a páxina que dedica o Culturas da semana pasada ao Premio Nacional de Músicas actuais 2011. Como este suplemento non se publica na web, non podo engadir a ligazón para a fonte.)

ACS09Unha mañá de 2007 case caín da cadeira ao escoitar no móbil “Hola, soy Santiago Auserón.” O que para min era o mellor creador, intérprete e estudoso da música popular na península chamaba para dicirnos que a proposta de dirixir un certame de música popular na rede, cuxo premio sería a gravación dun disco colectivo e un obradoiro de composición, parecíalle interesante e que estaba decidido a tela en consideración, malia nunca até o momento ter aceptado dar aulas. Tamén me dixo que ficara gratamente sorprendido e agradecido polo facsímil do Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa que acompañaba a nosa misiva. Contoume que o tivera nas mans estando de xira en Portugal con Radio futura e que se tiña arrepentido de non mercalo; nunca pensou que podía acabar nas súas mans dese modo.

Só faltaba atopar financiamento para o proxecto mais, tendo conseguido convencer o único candidato que se nos antoxaba plausíbel, a cuestión económica había de ser de fácil resolución; e así foi. A Concellaría de Cultura do Concello da Coruña apostou con firmeza polo proxecto e, tras un ano de intenso traballo co mestre, ACoruñaSon08 fíxose realidade, e tamén ACS09 e ACS10, esta última xa sen a dirección de Auserón.

María Xosé Silvar, Mr. Carácter, Tonhito de Poi, Fracasados de antemano, Pablo Díaz e Pulpiño Viascón son só unha parte dos cincuenta músicos que, de forma unánime, destacaron do seu mestre a erudición, as habilidades comunicativas, a implicación e a actitude de seriedade ante o traballo en cada unha das fases da creación artística.

Santiago puxera como condición para asumir a dirección de ACS que, ademais de ensinar o que sabía, el tamén debería aprender algo. Sei que foi así e sei que a pegada que xenerosamente nos deixou, sempre acompañará todos eses artistas que xa forman parte do melloriño da nosa música actual.

Standard

Hai 21 anos Alfredo e eu decidimos comezar a camiñar xuntos. Hai 11 anos decidimos ter fillos e tivemos 2. Hai 6 anos comprendimos que non queriamos volver a traballar nunha oficina con horario pechado nin deixarmos a pel en asuntos que non nos ilusionaban o suficiente como para facer valer tanto esforzo. Entón, xa que non eramos ricos herdeiros, foi preciso construír os nosos postos de traballo e polo camiño atopamos a Pedro, quen tamén andaba polas mesmas corredoiras. Durante estes anos creamos blogues, axudamos outras persoas a sacar os seus adiante, pensamos e repensamos Blogaliza -hai grandes novidades á volta do verán-, creamos contidos culturais para outros, demos aulas, conferencias, transmitimos ánimo e confianza aos desconfiados polo sorprendente presente, andamos coa cámara ao ombro tentando deixar rastro do que chamaba a atención dos nosos ollos… e aí seguimos.

Aínda que poida parecelo polo ton, isto non é ningunha despedida senón todo ao contrario. O meu primeiro blogue serviume para amoldarme a unha disciplina, lixeira mais constante, iso que ás veces tanto traballo me custa, por máis que me enganche un asunto. Hai ano e pico quedoume pequeno, porque desexaba escribir sobre outros temas e non o daba feito nun marco tan definido; foi entón cando abrín estoutro e botei os últimos meses a escribir sobre o libro na era dixital, ou case diría o último curso, pois antes porque eramos estudantes e agora porque temos fillos en idade escolar, seguimos a medir os anos en cursos.

Entre os froitos desta tempada están unhas pílulas de coñecemento sen efectos secundarios e a posibilidade que se nos abriu na primavera de sumarnos ao proxecto Meubook, onde proximamente administraremos e dinamizaremos a comunidade e forneceremos os contidos relacionados co mundo editorial. Por esta razón deixarei de publicar no meu blogue nalgúns casos os artigos relacionados coa industria editorial, para facelo directamente no blogue de Meubook, que axiña presentaremos. Ah, pero ao final si había algún tipo de despedida nesta anotación?

Non, tras estes dous meses de case desconexión en que fomos de viaxe e á praia canto poidemos, redefino os contidos do meu blogue e a miña actividade persoal na rede ao mesmo tempo en que estou a escribir, e propóñome facer o seguinte:

-Anotarei no blogue as noticias e reflexións sobre o libro que me parezan relevantes a nivel persoal e abrirei novas categorías, por exemplo anotacións sobre aplicacións de Android que creo que poden ser útiles para as persoas que me ledes. Tamén me propoño contar algunhas cousas sobre a nosa empresa, sobre a nosa maneira de traballar, sobre a nosa historia, porque cremos que pode ser interesante facer público un modo de traballar e de integrar o traballo na vida, que non é o máis habitual, pero non por iso é menos viábel.

-Até antes do verán comentaba e compartía os feeds que me interesaban a partir de Google Reader e de aí os enviaba segundo os casos a Twitter e a Facebook. A partir de agora seguirei a ler no Reader mais partillarei directamente a través de Twitter porque estou a atopar xente moi interesante coa que conversar e coa que trocar información e mesmo iniciar proxectos. Así pois farei un uso máis profesional que persoal do Twitter, aínda que sempre hai excepcións, claro.

-Canto ao Facebook, con todas as súas eivas e perversidades, é unha das canles que me facilitan estar en contacto coa miña xente, amais de coñecer outra ben interesante, berrar máis alto en compañía e botar unhas risas todos os días, portanto continuarei co uso máis persoal que fago desta ferramenta e engadirei os twits para aquelas persoas a quen poidan interesar.

E xa está, ao final non era tanto. Agora que o escribín será máis fácil.

Poema sen título

Standard

En aqueles tempos os días
eran inevitabelmente máis longos
as mañás chegaban tarde e
a medio facer
os seráns asomaban indecisos
fuxidíos baixo a mirada certeira
das noites
que se convertían nas señoras absolutas
das xornadas
Alleos ao mes vixente sobreviviamos
entre o luscofusco e a tebra
até que alguén, un día
un día tiña que ser
alguén pronunciaba timidamente a palabra marzo
como sen lembrar que significaba
e amparados no eco
que na escuridade parece aínda medrar
unha polifonía bilabial comezaba a se abrir paso
entre as ideas erráticas arroxadas ao ar
coa esperanza de que algunha vez
fosen descubertas e recollidas
gardadas en caixas como pequenos tesouros
para os que viñesen despois
que soubesen interpretalas
Era a chegada da primaver verbal
a estación convertida en tema de contacto
a que nos concedía pensamentos máis nítidos
De termos ollos teriamos crido
que podiamos ver a realidade con outro aspecto
como acordando dun longo sono
ralentizador de toda actividade do corazón
até limites antes insospeitados
a estación reducida a simple pulsión biolóxica
custodia dunha vida futura plausíbel
de ser definitivamente extinguida
cun breve alento
era o tempo da aproximación
da constatación da experiencia
da intuición de non saberse só
e do cuestionamento dos propios limites
que tan claros estaban no inverno
E de súpeto a vertixe de ir a máis
a máis, a máis, a máis
irremediabelmente camiño de algún punto
que alguén acabaría por considerar
final, estremo, destino ou chegada
en función do seu propio ritmo
Despois de min haberá outro igual?
o de novo o mesmo exactamente
todos e un ao tempo
sen mudar nada alén das preguntas
que non habería a quen formular
en caso de saber facelo
crear un concepto talvez non manexado antes
crear algo consciente en algunha medida
unha máquina capada
capaz de dar as respostas
incapaz de formular as preguntas
o motor do desasosego
decembro, decembro, decembro
decembro que nos une de novo na distancia colorida
e xa non lembramos o que vén despois.