Clubs de lectura, bibliotecas, amigos, conversa…

Standard

Hai semanas Amazon anunciou que sería posíbel prestar os ebooks para o Kindle baixo as condicións de que o préstamo se levaría a cabo unha soa vez con cada título, que sería por 14 días e que o propietario do exemplar perdería o acceso ao libro durante o tempo que este estivese prestado. Moitas foron as voces que se levantaron son contra destas restricións; a crítica que subxace é que aínda que che concedan algunha graza, un comprador de contidos en forma de ebook non é posuidor de nada, senón usuario dun servizo que a empresa provedora podería desautorizar en calquera momento. O caso é que xa existe o club oficial de préstamos do Kindle e, tal e como debeu planificar o xigante da distribución de textos, que non de contidos en xeral, está a funcionar disque fantasticamente ben. A clave está, como en tantos asuntos, no número de usuarios activos. Xa non é pensar a cal dos meus amigos lle pode interesar ler o libro que eu merquei e que me ofrecerá a cambio, senón que nunha comunidade grande de lectores, seguro que hai quen ten libros que a min me interesan e, se cadra, até podemos acabar falando deles. Os rankings funcionan, e se se incentiva o préstamo, tamén se incentiva a compra de novos libros que poderás prestar á súa vez.

Un paseo pola diáspora

Standard

Con moita alegría teño o pracer de reproducir a anotación do meu amigo e no entanto socio Pedro.

Falando de diáspora podiamos falar, se houber quen quixeran, da identidade global galega. O modelo económico liberal do tempo dos caciques deixounos ao noso libre albedrio, e fuximos da miseria en busca de fortuna. Cruzamos o mar e medramos ao carón doutros rios, pero seguimos sendo nós. A vella historia da nosa diáspora que todos escoitamos, e vivimos. Organizámonos alén do mar, onde era posibe, e formamos unha rede de entidades de axuda mutua, un corpo diplomático global para a nosa identidade.

Tamén podiamos repensar os últimos quince anos do fenómeno, a decadencia dos Centros Galegos, os problemas do cambio xeracional, o feito de seren “adiantados pola dereita” por novas formas de achegamento á identidade compartida: podiamos falar de fillos.org, o salto á Rede da diaspora galega, a acollida a miles de irmáns na fala, o traballo desinteresado destes herois da Rede, o status de Centro Galego (un dos máis grandes do mundo, por certo), e da sua chegada a outra illa, blogaliza, despois de moitas navegacións. Tamén, entón, podiamos pensar nos cadernos que estan a agromar na mesma illa: outras olladas, outra perspectiva. Pero non. Falemos de diásporas no dixital.

Quen ten unha conta en Facebook xa sabe que toda a información que alí mete é propiedade de Facebook: fotos, biografia, gustos, afinidades, palabras. Todo. E sabe tamén que a finalidade de Facebook é facer cartos coa sua información. Lembras Matrix, os humanos como baterias e xogadores nunha simulación interactiva? Un Wow no que vives enchufado. Pois eso. A pavorosa obra das máquinas (obras dos humanos) que o Neo e catro gatos máis son quen de chegar a ver cos seus propios ollos (cos “de verdade”). Sentían eles, como obreiros do lugar, algo semellante ao que sentirían os exipcios á vista das pirámides? Que era o que podian sentir os labregos exipcios ao ver as pirámides? Algo semellante ao que nos pasa polo corpo ao mirar ao Gaiás? Dende logo: obras para o tempo. Como Matrix…

Hai meses que un grupo de hackers presentaron o seu proxecto: Diaspora. Unha rede social distribuida. Distribuida? Sinxelo: o “servidor central” non existe. Hai unha enchente de instalacións do servidor espalladas pola Rede, os “pods”, que permiten identificar aos usuarios e darlles cobertura. Se existe un pod, unha instalación de Diaspora, en blogomillo.org, e eu teño un usuario chamado goretoxo nese pod, é posible atoparme dende calquera outro pod buscando a “goretoxo@blogomillo.org“. Fai a proba. Asi de sinxelo. As mensaxes circulan, e podemos amigar con calquera usuario de calquera pod. Unha rede social distribuida.

A dia de hoxe o proxecto esta en forte desenvolvemento e ainda ten moita funcionalidade por escribir, pero xa é instalable: podes montar o teu propio pod e comezar a espallar a semente. Porque o usuario cámase semente (“seed”). Tamén podes crear o teu usuario no pod que prefiras para botarlle unha ollada ao que xa hai, e ao que non: podes comezar a xogar. Pero este é un xogo serio: todo viaxa cifrado. A privacidade e o control da información esta sempre nas mans do usuario. Quen da máis?

Que vai permitir este proxecto? Termos unha rede de facebooks federados dos que poderemos “sacar” os nosos usuarios (exportar o contido é do primeiro que xa podemos facer) para “importalos” noutros. Os usuarios como entidades nómadas, agora si. E, sen necesidade de nomadear, comunicarnos con outros usuarios da rede enteira, alén de fronteiras empresariais.

E vostedes poden probalo en directo, en galego.

Nace Meubook

Standard

Onte presentamos Meubook, a primeira plataforma empresarial galega de edición, distribución e impresión baixo demanda de contidos, Meubook é unha rede social e punto de encontro para editoras, autor@s, librarías, centros de formación e lector@s, e tamén un centro de negocios onde os distintos axentes do mundo editorial poden poñerse en comunicación e multiplicar o resultado dos seus esforzos.

Meubook está desenvolvida nun contorno de software libre baseado en Elgg e dispón de ferramentas propias creadas por Gradiant e a Universidade de Vigo. A partir de finais de xuño os usuarios poderán rexistrarse, subir contidos, vender, mercar ebooks e libros impresos, álbumes de fotos e libros infantís personalizados.

Nós, o equipo de Algueirada, seremos os administradores e dinamizadores da rede social. Mediante a análise permanente dos contidos e da participación na plataforma, asumiremos os labores de mellora coninua do sistema de recomendacións, promoción das obras editadas a través de Meubook e creación de actividades sociais que colaboren a que meubook.com sexa, ademais de todo o dito, un lugar de ocio onde encontrarnos coas nosas amizades.

Estamos realmente contentos e ilusionados con este novo proxecto, ao que nos sumamos con todas as nosas enerxías.

Que é Facebook?

Standard

Na RNE anuncian a presenza en Facebook de distintos programas como “a radio que se ve”. Na conferencia de Google 09 a maioría dos asistentes asumía que Facebook estaba en declive nos EUA, e así pode ser para algunhas das súas funcionalidades. Mais Facebook é xa moito máis que unha rede social con nomes e apelidos, é unha nova maneira de estar, de vender, de falar na rede, e iso xa non ten volta nun futuro próximo.

Como crear un programa de televisión interactivo con Ustream e Facebook

Standard

Os blogues potentes comezan a producir os seus propios boletíns de noticias semanais en vídeo cos seus propios medios. Os usuarios medios teñen a man recursos como Ustream e Facebook combinados. Hai que se poñer as pilas.

“Cada vez, se pone más de moda hacer transmisiones televisivas por Internet y recibir los comentarios del público a través de tagboards. Hace unos meses, Ustream y Facebook se asociaron para crear un sistema conjunto que ya se utilizó, por ejemplo, durante la asunción de Barack Obama, y para la cobertura de las elecciones legislativas en la Argentina.

El problema es que los usuarios finales no tienen acceso al mismo, dado que está pensado exclusivamente para artistas o marcas relevantes. Sin embargo, tú puedes hacer lo mismo en tu sitio de manera totalmente personalizada y gratuita, siguiendo los pasos que te indicaremos a continuación:”

Cómo crear un programa de televisión interactivo con Ustream y Facebook | Bitelia.

Ferramentas Google e Web 2.0 | Aula PPdB

Standard

Este é un pequeno artigo que me solicitaron da Fundación Amancio Ortega hai uns días, xunto cun relatorio sobre as ferramentas de Google, para o profesorado adscrito ao proxecto Ponte dos Brozos, de inclusión das tic na aula.

Ferramentas Google e Web 2.0 | Aula PPdB.

Hai uns anos, moitos menos dos que sempre nunha primeira impresión nos parecen, preparar materiais educativos para traballar con ordenadores na aula significaba basicamente saber programar ou elaborar actividades predeseñadas de Clic ou HotPotatoes. Foron tempos heroicos e grandes esforzos de creatividade por parte dun grupo reducido de docentes. Mais en cinco anos as cousas mudaron considerabelmente e novos recursos, con frecuencia online, sen necesidade de instalar nada, complementaron de maneira poderosa as opcións da creación de contidos en Internet, tamén para o ámbito educativo:

As simples presentacións de Power Point abríronse aos blogues e aos wikis, por poñer só un par de exemplos, e accións para as que até onte era preciso “controlar” de Photoshop ou doutras aplicacións que hoxe xa nin lembramos, podían facerse agora a través de ferramentas web superespecializadas, para cuxo uso xa non era preciso aprender absolutamente nada. Eis a web 2.0.

A web 2.0 facilitou o traballo colaborativo e a sá actitude de compartir o coñecemento, e fíxose patente a máxima de non repetir o que xa está feito. A facilidade actual para publicar en Internet dános acceso a unha gran cantidade de contidos que podemos logo axeitar ás particularidades do noso contorno e que nos revela verdadeiras xoias e recompilacións temáticas de información como esta presentación que utilizamos unhas semanas atrás para a sesión sobre as ferramentas de Google no ámbito educativo:

O éxito das redes sociais, desde as definitivamente orientadas cara ao diálogo como Facebook ou Twitter, ás articuladas en torno a contidos audiovisuais, literarios ou a seleccións temáticas de ligazóns, garante ademais que xa nunca imos perder o fío da actualización dos temas que nos interesan, sexa en forma de noticias, referencias ou contidos concretos.

Xa coñeces Twitter?

Moitos outros vídeos breves e claros sobre os conceptos e servizos básicos en Internet aquí.

Como xestionar as redes sociais

Standard

Actualmente escribo este blogue, que será, mentres dure, o espazo público da miña identidade dixital, independentemente de que faga uso das redes sociais que estean de moda en cada momento. A maiores teño un blogue en Tumblr onde publico basicamente ligazóns que me interesa gardar en orde cronolóxica e que, mediante un botón arrastrado desde a sección Goodies de Tumblr, me permite publicar no blogue de Tumblr a web qu estou a ler en calquera momento. Desde o panel de control de Tumblr pode apañarse un pedazo de código que levei a un widget deste blogue, de modo que cada cousa que envío a Tumblr, aparece na categoría miniposts que se pode ver na barra lateral esquerda do meu blogue de Blogaliza.

Na barra do navegador teño tamén outro botón que me permite subscribirme a calquera web con rss a través de Google Reader, o lector de feeds que, logo de moito experimentar, me parece máis manexábel e completo.

Ademais teño perfil creado en Twitter e en Facebook, e a Facebook envío automaticamente todo o que publico neste blogue, en Twitter (que non é moito polo de agora porque acabo de abrilo), e no blogue de Tumblr. En Facebook é tan sinxelo como introducir na caixa de procuras o nome da rede que desexes integrar no teu perfil e filtrar por aplicacións até atopar unha que funcione ben, que non todas o fan, importando os contidos que creamos nas outras redes. Desde logo podería incluír no blogue os widgets de Twitter e Facebook, do mesmo modo que teño o de Tumblr, mais polo momento aínda non foi unha prioridade.

E por se fose pouco, entre outras cousas teño conta en Qik e en Kyte, dous sistemas gratuítos de streaming móbil de vídeo, estes si aparecen ligados desde o blogue, exactamente na columna da dereita poden verse os dous reprodutores cos que emitir vídeo en directo a través de Internet. Unha vez descargadas as aplicacións desde as webs de cada un, podemos subir vídeos de variábel calidade a Internet, sen necesidade de ocupar memoria no teléfono. Desde logo é preciso contar cunha tarifa plana de datos no móbil. Cada vídeo ten url propia, pode incrustarse en webs, enviarse a redes sociais, e inclúe contador de visitas e posibilidade de deixar comentarios. Qik funciona unicamente con vídeos mais Kyte tamén permite subir imaxes.

Por último por hoxe, gostaría de comentar que, aparte de aplicacións específicas para os móbiles, para publicar texto directamente nos blogues e redes sociais, existen outras que permiten centralizar os diferentes perfís dun usuario nun só lugar. O meu preferido é Pixelpipe porque nin sequera hai que instalar aplicación ningunha senón que se accede vía web e permite enviar de maneira instantánea texto, imaxes e vídeos en todas ou en algunha das redes sociais en que estamos rexistrados. É ben certo que facendo isto Pixelpipe ou o servizo que usemos pasa a ter acceso a todas as nosas claves e que hai quen non o acepta mais, como moitas cousas, é unha opción e ten as súas consecuencias.

Veña, unha máis, que non me resisto: para seleccionar imaxes para as anotacións procúroas habitualmente en Flickr, baixo licenzas Creative Commons; deste modo dou difusión a persoas que o desexan, porque sempre inclúo unha ligazón para os seus perfís en Flickr e sei que non vou ter problemas legais.

Enredados

Standard

Esta é unha anotación que escribín para o blogue da miña irmá.

En 2003 comezaron a popularizarse os blogues. Construír unha web de deseño simple cos contidos organizados cronoloxicamente abriu a porta pública a todas as persoas que tiñan algo que dicir. E mudaron a face de Internet, até aquel momento inzada de páxinas estáticas que servían unicamente como medio de contacto ou bases de datos. Servizos como Blogia, Blogger e Blogalia, nun principio, foron secundados por outros como Tumblr e Blogaliza, o primeiro servidor galego de blogues. Un blogue para cada individuo consciente de pertencer á comunidade dos produtores de contidos.

Os comentarios eran habituais e a lectura dos que te seguían de obrigado cumprimento, independentemente do interese propio por uns asuntos ou por outros. Co tempo o número de blogues multiplicouse, os comentarios fixéronse máis escasos, as visitas mesmo nos blogues máis populares, baixaron considerabelmente e en Galiza falouse por ver primeira da morte do blogomillo, entendendo por este a comunidade de blogues escritos en galego. (continuar)