2008

Standard
peixe do pelachoXa está aquí. Os plans eran pasarmos a derradeira noite do ano en casa dos avós mais o pelacho amañeceu coa varicela onte, coas lavercas como dicía a tataravoa, na casa da tía T. visitou a febre ao tío D. ao primo J. e á prima P., así que finalmente nós ceamos na nosa casa e os tíos na súa cos avós, que viven ao carón.
Malia non ser o planeado pasámolo realmente ben. Xogamos un Monopoli e unhas partidas ás cartas dos peixes para facermos tempo até a cea e tomamos as uvas os catro xuntos. O pelacho, como o ano pasado, comeunas todas en tempo. A pelacha dixo que non as quería pero axudou a sacar as pebides das do pelacho. Cando entramos no novo ano abrazámonos todos e enchémonos de beixos. Hoxe comeza un novo ano, dixemos eufóricos, e a pelacha preguntou: -Para mí también? Entonces eso quiere decir que estoy de cumpleaños?
Hoxe erguémonos todos arredor das doce. En canto estiveron listos o papá e a pelacha marcharon á aldea, como facemos todos os anos, a xantar coa bisavoa Obdulia, os tíos Jesús e Eva e os avós da Coruña. O pelacho e mais eu ficamos este ano na casa. Voltaremos todos nun par de semanas.
Está a ser este un Nadal un bocado atípico. Por unha banda estamos cargadísimos de traballo, que semella que non nos vai deixar tempo para nada máis, e por outra teño a sensación de que estamos a desfrutalo a tope e a facermos moitas cousas.
O outro día pasamos a mañá na piscina. A pelacha non lembraba como era e preguntou un cento de veces pola area do fondo. Ao final ficoulle claro que nas piscinas non hai area, que iso é cousa da praia. A ver se imos un día destes catar a pista de xeo tamén.

A avoa C. sempre ten un ovo Kinder para os netos. O pasado día dos Inocentes descubriron unha sorpresa diferente das habituais: uns atoparon olivas e outros allos nos seus ovos, coreados entanto os abrían con sonoros INOCENTE, INOCENTE! por parte dos adultos. O pelacho ficou fascinado e divertido e, para satisfacer a súa curiosidade preguntou: -Pero abuela, ¿Cómo has conseguido recrear el huevo?

Santiago Auserón e outras cousiñas

Standard

[kml_flashembed movie="http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=-7665443509380261861&hl=es" width="320" height="245"/]O meu último post é de martes, desde entón moitas cousas aconteceron, como non podía ser doutro modo nunha semana tan longa, porque estou por asegurar que esta tivo polo menos oito ou nove días: o avó seguiu co seu lumbago mais comezou a mellorar milagrosamente cando o convencemos da necesidade de tomar antinflamatorios. Repite connosco, dixémoslle, se volvo ter lumbago tomarei a medicina desde o primeiro día. O parto inducido da tía T. foi longo e laborioso porque resultou que non estaba de 41 semanas senón de 37 e o novo pelachiño non quería saír. A tía ficou esgotada mais recuperouse rápido e o novo primo pasou un par de días na incubadora porque tragou líquido. A súa vitalidade e o desespero por xantar a todas horas fixeron que desde onte xa estean todos na casa.

A pelacha púxose moi pocha o xoves e diagnosticáronlle unha forte larinxite que debe ser tratada con oito días de antibióticos: vomitou varias veces, durmiu mal e andou moi desganada durante un par de días, mais hoxe xa pasou o día sen febre. Os avós da Coruña pensaban levar os dous de camping a Malpica esta finde pero só o pelacho puido ir (apañou cogumelos, axudou o xuri no concurso de tartas e mil cousas máis); e a pelacha ficou con meus pais porque nós tiñamos que botar todo o sábado en Santiago: pola mañá nunha reunión de traballo e pola tarde para entrevistar o Santiago Auserón, irmos logo ao concerto ben acompañados e combinarmos de novo co rithm&blueseiro para cear xuntos e avanzar nos proxectos que nos unen e que esperamos poder anunciar en breve.

Ao saírmos da casa decatámonos de que non levabamos as entradas e houbemos de dar volta. Ao chegar a Santiago reparamos que deixaramos a cámara de vídeo na casa. Respiramos profundo e Alfredo ficou na reunión mentres eu voltaba por ela a Coruña. Quixen de paso mercar Gramática do Silencio para llo regalármonos ao Santiago pero o Suso devolvera o libro o día anterior.

Xantamos, preparamos a entrevista, que aínda levabamos sen acabar de concretar, e chegou o momento. A partir de aí todo rodou: o Pawley apareceu a tempo co libro, fixemos a entrevista, asistimos a un concerto inesquecíbel, con mil persoas en pé a corearen as sintonías do imaxinario común, talladas e brunidas pola cada día mellor e máis experiente voz do “Can” e unha orquestra de músicos moi novos manexada polas mans labradas do mestre Enric Palomar.

Ceamos acompañados pola boa conversa que non se despediu até as cinco da mañá, cando apañamos a autoestrada de volta. No peto, unha entrevista que publicaremos n’O levantador de minas nos próximos días, os oídos aínda tocados, mais nunca arrepentidos, polos efectos da amplificación na primeira fila e os ecos amábeis e ridentes de tan cálida tertulia: literatura, tradición, jazz, Heráclito, África, Radio Futura, Galdós, Mingus, os nosos pelachiños, Ellington, Ibn Arabi, Pessoa, Coltrane, Menéndez Pidal, Caetano Veloso, Juan Perro, Mesopotamia, Panero, Baptista, Judá Leví, Tolstoi: o futuro máis próximo e o pasado máis remoto. Unha noite para lembrar.

Actualizado: esquecera dicir que foi toda unha alegria atoparmos a Jan e a Moralla, esta última sentada xusto ao noso carón.

Un día completo

Standard

A pelacha leva tres visitas ao médico nos últimos catro días porque non lle dá baixado a febre que, disque, se debe a un virus rabudo. Hoxe atendeunos en urxencias un doutor que xa viu os pelachos en moitas outras ocasións e aproveitei para darlle as grazas por animarme a deixar de fumar hai xa uns seis meses. Cadrou que foi o empurrón que me faltaba naquel momento e fíxoseme patente que os consellos moitas veces non serven de nada e algunhas veces o son todo para dar un paso. Pensei que lle alegraría sabelo e así era. Contoume o caso dunha rapaza que coñecía había anos. Rematara unha licenciatura en Literatura e ofrecéranlle un posto nunha escola, mais estaba tentada a rexeitalo porque era moi tímida e non se vía quen de afrontar o día a día cos cativos. Seica el soubo dos seus medos e foi onda ela para a convencer de que nese posto estaban o seu futuro e a súa felicidade. Dixo que aínda agora, moito tempo despois de aquilo, recibe anualmente unha carta da rapaza porque gosta de lembrar o que fixo por ela e para poñelo ao tanto da súa vida.

Cando voltamos do médico díxenlle ao pelacho. Sabes, había na sala de espera un neno de nove anos que era loiro, tiña lentes, non paraba de moverse e bater o chan cos pés, falaba como unha metralladora, gostaba de palabras como “minúsculo”, non tiña gana de que comezase o novo curso, era un fanático dos Pokemon e dos videoxogos e facíalle trampas á súa nai xogando a “piedra, papel, tijera” porque cando ela dicía papel, este neno contratacaba con papeleira que, dicía, comía o papel. Se non fose porque tiña nove anos en lugar de case sete e que este se chamaba Nacho, a quen dirías ti que se parecía? A estas alturas o pelacho xa non daba parado de rir e contestou todo satisfeito que se parecía a el.

Pola tarde ficaron na casa o papá e a pelacha, moi ronchiña ela e empeñada en que baixo ningún concepto lle retirásemos o esparadrapo que lle deixaran logo do pinchazo para as análises, e eu saín co pelacho para a Fnac, á presentación do libro de M. Núñez Centella, Esta es mi gente, que xa tiñamos porque nolo regalara o noso bo amigo Pawley. Ao pelacho pareceulle aburrida porque tiña os ollos e os miolos postos nos tebeos que habiamos de mirar despois, na procura de algún tesouro mais eu paseino moi ben.

Foi unha dobre alegría atopar a Ghanito entre o público, amais de Descalza e Irene, porque, ademais de que, aínda que coñecéndonos pouco, é unha desas persoas que transmite alegría sempre que o vexo, botamos man dos seus coñecementos sobre banda deseñada para que aconsellase o pelacho. Procuramos sen éxito algún número de Bone e ao final o pelacho inclinouse por un moi chulo de Pucca, con deseños e letras moi grandes.

Enfiando o camiño de volta decateime de que o pelacho nunca fora en bus e apañamos o 2 na Praza de Ourense que, en cinco minutos nos deixou case diante da casa, para sorpresa do neousuario.

Ao chegar atopei un correo da tía T. que ainda me fixo rir un bocado:

“Viendo rezar a Blancanieves:

Prima P: Por qué habla con la ventana?
Tía T: No está hablando con la ventana, está rezando
Primo J: Y qué es rezar?
Tía T: Es hablar con Dios
Primo J: Ah, como los dioses que aparecen en (no recuerdo qué dibujos animados me dijo)
Primo J: Y los dioses son estrellas fugaces?
Tía T: No
Primo J: Pero están en el cielo
Tía T: Sí
Primo J: Y las personas saben que están en el cielo?
Tía T: Bueno, algunas personas creen que existen y otras creen que no
Primo J: Y tú crees que existen?
Tía T: Sí, yo sí
Primo J: Yo también. Y alguno de tus compañeros del cole cree que no existen? (a tía T. é profe)
Tía T: Pues me imagino. Papá por ejemplo no cree que exista Dios
Primo J: (pensativo) Él se lo pierde!”