A permanencia da estela

Standard

O papá sacou a pelacha da ducha envolta nunha toalla moi vella porque todas as demais estaban para secar. A pelacha estrañouse moitísimo, tan como é, de verse cuberta por tal cerello:

-¿De quién es esta toalla!

-De San Pedro!

Díxolle o papá, que non a daba axeitado para secala e vestila.

-¿Es la toalla de Juan Perro?

Preguntou ela aínda máis estrañada.

BERRAR e FALAR ALTO

Standard

Ás sete da tarde tiñamos unha reunión de traballo na Rede que duraría 30′ entón fixemos un pacto cos pelachos, que xogarían coas novidades que os Reis deixaran para eles (éxitos e fracasos de que espero falar nos próximos días) onte e que non berrarían nin rifarían mentres durase a reunión.
Non nos deramos nin conta de que o pelacho andaba a berros cos Power Rangers Ninja Mystic Storm, ou algo así, que son un prodixio de enxeñaría, dito sexa de paso. De feito o pacto incluía os berros só para que non discutisen nin se amolasen mutuamente como fan ás veces, especialmente cando andamos acupados noutras cousas. Pois foi entón cando sentimos a pelacha polo corredor a berrido limpo:
-¡¡¡MAMÁ, PAPÁ, PELACHO GRITÓ!!!!
E deulle tempo a repetir o alarido unhas cantas veces até que chegou a nós.
-Pelacha, así que vés acusar o pelacho pero ti vés berrando tamén.
-NO, YO NO. YO SÓLO ESTOY HABLANDO ALTO. ¿NO VAIS A CASTIGAR AL PELACHO POR GRITAR?
-Pois non, ímoste castigar a ti por chiveta. Hala, de primeira á ducha!
-NOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!
E foi!

2008

Standard
peixe do pelachoXa está aquí. Os plans eran pasarmos a derradeira noite do ano en casa dos avós mais o pelacho amañeceu coa varicela onte, coas lavercas como dicía a tataravoa, na casa da tía T. visitou a febre ao tío D. ao primo J. e á prima P., así que finalmente nós ceamos na nosa casa e os tíos na súa cos avós, que viven ao carón.
Malia non ser o planeado pasámolo realmente ben. Xogamos un Monopoli e unhas partidas ás cartas dos peixes para facermos tempo até a cea e tomamos as uvas os catro xuntos. O pelacho, como o ano pasado, comeunas todas en tempo. A pelacha dixo que non as quería pero axudou a sacar as pebides das do pelacho. Cando entramos no novo ano abrazámonos todos e enchémonos de beixos. Hoxe comeza un novo ano, dixemos eufóricos, e a pelacha preguntou: -Para mí también? Entonces eso quiere decir que estoy de cumpleaños?
Hoxe erguémonos todos arredor das doce. En canto estiveron listos o papá e a pelacha marcharon á aldea, como facemos todos os anos, a xantar coa bisavoa Obdulia, os tíos Jesús e Eva e os avós da Coruña. O pelacho e mais eu ficamos este ano na casa. Voltaremos todos nun par de semanas.
Está a ser este un Nadal un bocado atípico. Por unha banda estamos cargadísimos de traballo, que semella que non nos vai deixar tempo para nada máis, e por outra teño a sensación de que estamos a desfrutalo a tope e a facermos moitas cousas.
O outro día pasamos a mañá na piscina. A pelacha non lembraba como era e preguntou un cento de veces pola area do fondo. Ao final ficoulle claro que nas piscinas non hai area, que iso é cousa da praia. A ver se imos un día destes catar a pista de xeo tamén.

A avoa C. sempre ten un ovo Kinder para os netos. O pasado día dos Inocentes descubriron unha sorpresa diferente das habituais: uns atoparon olivas e outros allos nos seus ovos, coreados entanto os abrían con sonoros INOCENTE, INOCENTE! por parte dos adultos. O pelacho ficou fascinado e divertido e, para satisfacer a súa curiosidade preguntou: -Pero abuela, ¿Cómo has conseguido recrear el huevo?

Pequenas batallas

Standard

A pelacha aínda non acabara de ceibar os últimos mocos cando apareceron uns novos con reforzadas enerxías. A noite presentábase complicada e o papá propuxo darlle uns xiringazos de soro no nariz para escorrentalos.

-Lembras? como aquel outro día que o fixeches tan ben. E non che doeu nada.

Mais aínda que tiña vontade de se librar deles non foi quen de superar o arrepío que sentiu ao ver a xiringa preto da súa face. Decidiron deixalo para outra ocasión e arranxar minimamente sonando forte e levantando un bocado o colchón á altura da cabeza. A pelacha ficou intrigada pola súa propia retirada e preguntou:

-¿Y por qué el otro día lo hice?

Cando xa atopara acougo no sono e quen sabe se tamén nos soños chegabamos a unha conclusión: aquel día arriscouse a unha aventura e saiu ben. Logo o tempo pasa, a memoria constrúe o pasado e a lembranza levanta un muro coa escusa da salvagarda.

De cativa tiña moito medo das inxeccións que sempre me acababan receitando cando tiña anxinas. José pinchaba os cus de toda a vila e sempre chegaba á mesma hora, que para min era exactamente a culminación de medio día de desacougo. Cada chamada á porta causábame un arrepío nesa parte do estómago de que só era consciente nos días de antibióticos intramusculares. Ah, e tamén cando meus pais me dicían iso de “xa falaremos na casa” por ter feito algunha falcatruada amparada nun ambiente pouco dado á recriminación pública. Sempre cabía a posibilidade de que o practicante estivese doente ese día e non poidese vir, ou que se esquecese de min por unha vez, mais nunca, nunca faltaba ás citas.

Entraba pola porta da casa e pasaba directamente á cociña, onde fervía o seu instrumental con toda a parsimonia de que era capaz, para alongar os minutos de conversa con meus pais. Lembro que sempre os informaba de se a medicina prescrita era das boas ou das que se me presentaban terríbeis porque “cristalizaban” e aseguraban á paciente dores musculares que invadían a perna torturada. Eses minutos eran eternos, non só o parecían.

José sempre entraba no cuarto anunciando o momento en que calquera tentativa de fuga ficaba desarticulada. Sen dar comprendido como non era quen de me rebelar pola forza, baixaba o pantalón do pixama e ofrecíame en sacrifício ao que eu xulgaba naquela altura un instinto sádico, pois nunca paraba de rir escandalosamente, desde que chegaba até que se despedía até o día seguinte, cando o vía achegarse a min co algodón nunha man e a xiringa de vidro na outra, deixando saír as pingas superfluas daquela pezoña que me viña inocular. É curioso, durante boa parte da miña infancia non fun quen de durmir de costas para a porta, porque imaxinaba que se alguén chegase a irromper na casa coa cabal intención de poñerme unha pincha a medianoite, polo menos podería verlle a cara e tentar defenderme como fose, aí non estaba obrigada a claudicar.

Ao final nunca chegaba o sangue ao río e, unha vez que José marchaba arrastrando as zapatillas polo corredor, resolvía que o meu temor fora desproporcionado e que así o lembraría para o día seguinte, mais a súa próxima visita sempre me abocaba á mesma reacción de pánico.

Paul Auster dixo nunha entrevista que cada vez que lembramos algo, facémolo como a última vez que ese algo veu á nosa mente, de forma que unha mesma lembranza vai mudando continuamente.

Babel, babel!

Standard

O papá sae coa pelacha da ducha, e mentres a leva cara ao cuarto envolta na toalla vaille dicindo:

-A menina é brasileira?

A pelacha sorrí.

-A menina é portuguesa?

A pelacha sorrí.

-Nooon, a menina é galega!

A pelacha sorrí e di:

-Hello!

(Están ambos a se libraren dese virus de gastroenterite que tantas pequenas desfeitas anda a facer. O pelacho, que devece pola comida, ao non poderlle botar o dente ás almóndegas da avoa C., acabou por berrar : -¡ODIO ESTA ENFERMEDAD!)

Do casamento do tío M. ao casamento dos papás pelachos: o antitópico

Standard

Hai algo máis dun ano comezaba a falar do casamento do tío M. pensando en contar como fora o noso, mais algo me reclamou antes de rematar o post e anunciei que continuaría o que ficaba a medias. A semana pasada o Eduardo lembroumo e, como me coñezo, prometín e prometinme que sería o próximo que escribiría.

Non lembramos o día que casamos porque a data que levamos case vinte anos celebrando é outra mais si sabemos que foi a mediados de setembro de 1999.

Saímos da nosa casa pola mañá, cada un para a dos seus pais. Eu contaba con que o avó J. levase o carro pero escusouse dicindo que o levara meu irmán ao exame que tiña ese día e que andaba unha miga nervioso polo evento así que, se había alguén máis que se ofrecese, el gostosamente declinaba. Entón asaltei a tía T., que repetiu o argumento do noso pai. Aló fomos no noso Felicia, que non levara nin unha mala ducha porque en principio non estaba convidado á festa. Aínda ben que eu non ía disfrazada de princesa tarta de nata porque me tería sido un chisco máis difícil estacionar e camiñar desde onde atopamos sitio até o xulgado.
Por suposto chegamos antes que o noivo, que aparecería un cuarto de hora máis tarde nun AlfaRomeo coma un barco e con chofer, claro está. A cerimonia, que solicitaramos sen promesas, durou tan pouco que tivemos que poñer os aneis saíndo pola porta porque esquecemos facelo antes. Ademais meu pai esqueceu levar o DNI e tivemos que botar man da tía T. para que oficiase de testemuña.

Despois marchamos todos para o restaurante. Había tres fotógrafos profesionais convidados á festa e dous deles ían encargarse das fotografías. O J. tirou un puñado de fotos até que se decatou de que a cámara estaba sen carrete pero o mellor aínda veu despois. Decidimos que pasariamos con O., outra fotógrafa amiga, para o comedor e que fariamos ir entrando toda a xente aos poucos, para irmos tirando un par de fotos con cada grupo. Isto levounos aproximadamente unha hora… perdida, porque o flash estaba avariado e absolutamente todas as fotos saíron mal. Con todo, aínda se supuña que as tiñamos mais o día que O. as baixou para entregárnolas, extraviáronse misteriosamente, así que non hai máis que unhas pouquiñas que nos fixo o tío M. cunha cámara cativa. As nosas nais nunca nolo perdoarán.
Tamén para desgusto das nosas nais só puxemos tres pratos no banquete -isto agora é bastante normal mais non era tanto hai oito anos, un mes antes da nosa fomos a outra voda onde tivemos que pasar por oito-, negámonos a cortar a tarta coa espada toledana que nos querían ofrecer, non bailamos o valse (sempre me lembro do pelacho cando estaba en Educación Infantil e lle preguntabamos cada día o que fixera no cole e sempre contestaba en primeiro lugar: ¡no canté! e logo unha chea de cousas que si fixera) nin houbo ningunha outra música porque lles prohibimos aos do restaurante expresamente que nos atronasen a cabeza. Sentaramos sobre as dúas e ninguén se moveu da cadeira até pasadas as nove da noite. Disque a xente o pasou moi ben.

Un par de días despois marchamos para Túnez a descansar e contra todo prognóstico fixemos amigos do país, xantamos na súa casa e voltamos con bágoas nos ollos e unha luz única gravada na memoria para sempre.

Á volta fomos ao canil e atopamos a nosa Ruca -rucas é como chaman as rapazas no México, aínda que unha ruquilla tamén pode se unha vella-, unha cadeliña fea e miúda con todo o medo do mundo sobre a súa pel toda queimada. Traía tose de canil, que lla acabou pasando a base de codeína e uns pesadelos que lle facían poñer os ollos en branco e retorcerse como a nena d’O Exorcista. A base de comer ben e recibir unha manchea de coidados e cariños a cadela esquelética converteuse nun shi-tzu maxestoso. Agora é máis ruquilla que ruca pero hai moitos anos que xa non ten pesadelos, iso si, ás veces resoa tanto que hai que mandala calar para podermos durmir.

De alí a un par de meses e tirando do fío da voda, decatámonos de que era o momento ideal para termos fillos: non tiñamos traballo ou só a medias noentanto tiñamos moito, moito tempo e iso era o máis importante. O pelacho naceu en setembro do ano seguinte mais iso xa é outra historia.

Do que ás veces se escoita desde a cociña

Standard

-Poqué vas a hacer ejercicio? Poque te lo mandó el médico?

-Porque se non fago exercicio, o que como faime o sangue moi mesto e me vou poñer moi malito cando sexa vello e non quero.

-¿Y cuando seas vello te vas a morir?

-Si, como todos.

-¿Y yo también?

-Si, tamén. Pero o que temos que facer é pasalo moi ben na vida para que, cando morramos, esteamos contentos de todo o que fixemos.

-¿Poqué tú cuando te vayas a morir vas a estar contento?

-Porque teremos pasado moitas cousas bonitas xuntos.

-¡Pues yo también, cuando me muera, voy a estar contenta!

-Di que si! Xa que temos que morrer, polo menos morrer contentos!