Verdade ou consecuencia

Standard

-Mamá, puedes venir un momento, que no puedo dormir?

-Que querías, pelacho.

-¿Qué significa poner los cuernos?

-Mmmm, imaxina que, sen lle eu dicir nada a papá,  me vise con outro home por aí ás agachadas enos abrazásemos e nos beixásemos. Cres que papá gostaría?

-No le gustaría.

-Ou ao revés, que o fixese el.

-A ti no te gustaría.

-Non. Pois iso é o que chaman poñer os cornos.

-¿Entonces qué significa que te pongan los dedos así detrás de la cabeza?

-Pois iso que che estou a explicar. Pero é só unha maneira de falar, non hai cornos de verdade.

-Es que… yo creo que estoy haciendo un poco… algo… eso de poner los cuernos…

-E logo?

-Es que yo antes estaba enamorado de Victoria pero ahora me gusta muchísimo más Laura y entonces creo que estoy haciendo eso de poner los cuernos.

-Mmmm, vamos ver: ti chegaches a dicirlle a Victoria que che gustaba?

-Nooooooo!!!!!!

-E ela díxoche a ti se lle gustabas  ou díxoche alguén que ela dixera que lle gustabas?

-Non, tampouco.

-Entón non hai cornos, meu pelacho, porque vós non tedes ningún pacto. Simplemente antes gostabas dunha rapaza e agora gostas de outra, nada máis.

-No es así, en realidad me gustan mucho las dos pero ahora más Laura.

-Pois segue sen haber cornos, e porque che gusten dúas rapazas tampouco hai ningún problema. Arranxado?

-Si.

-Pois até mañaniña, que durmas moi ben.

-Te quiero mucho mamá.

-Eu a ti tamén, pelachiño.

-Aunque creo que quiero un poco más a papá… porque con eĺ hago algunas cosas que no hago contigo… pero sólo un poquito, eh!

Entón lembrei a resposta que lle dera o papá nunha ocasión similar en que era el o que ficaba relegado ao segundo posto das querencias e díxenlle en ton burlón.

-Non te preocupes, eu tamén quero un pouquiño máis a pelacha. Pero só un pouquiño, eh. Porque ela me fai máis caso cando lle digo as cousas. Pero cada un é como é, tampouco hai ningún problema con iso.

-Huy!!!!! Qué tontería más grande acabo de decir, verdad?

E xa non se precisaron máis respostas esa noite.

BERRAR e FALAR ALTO

Standard

Ás sete da tarde tiñamos unha reunión de traballo na Rede que duraría 30′ entón fixemos un pacto cos pelachos, que xogarían coas novidades que os Reis deixaran para eles (éxitos e fracasos de que espero falar nos próximos días) onte e que non berrarían nin rifarían mentres durase a reunión.
Non nos deramos nin conta de que o pelacho andaba a berros cos Power Rangers Ninja Mystic Storm, ou algo así, que son un prodixio de enxeñaría, dito sexa de paso. De feito o pacto incluía os berros só para que non discutisen nin se amolasen mutuamente como fan ás veces, especialmente cando andamos acupados noutras cousas. Pois foi entón cando sentimos a pelacha polo corredor a berrido limpo:
-¡¡¡MAMÁ, PAPÁ, PELACHO GRITÓ!!!!
E deulle tempo a repetir o alarido unhas cantas veces até que chegou a nós.
-Pelacha, así que vés acusar o pelacho pero ti vés berrando tamén.
-NO, YO NO. YO SÓLO ESTOY HABLANDO ALTO. ¿NO VAIS A CASTIGAR AL PELACHO POR GRITAR?
-Pois non, ímoste castigar a ti por chiveta. Hala, de primeira á ducha!
-NOOOOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!
E foi!

Novas tecnoloxías

Standard

O pelacho reclámame que lle deixo o ordenador menos do que el querería. Argumento que as teclas do portátil sofren moito cos xogos e que é a miña ferramenta de traballo, ademais para xogar xa están a DS e a Play aínda que, iso si, bastante racionadas. Pero preséntolle unha proposta: poderá usar máis o ordenador se accede a utilizalo para outras cousas e acepta encantado. Aproveitando que pasamos o día os dous sós na casa, dedicamos un tempo a aprender algunhas cousas: ábrolle unha conta de correo electrónico en Gmail e a partir de aí propóñome e cumpro totalmente a intención de non tocar unha tecla e que sexa el que vaia facendo todo seguindo as miñas indicacións. Entón crea unha carpeta no escritorio, que decide chamar “aron”, carga a tarxeta da súa cámara no lector, conecta o lector ao portátil, descarga as fotos e borra as que saíron mal facendo unha selección múltipla. Despois minimiza a carpeta e abre o navegador. Accede á súa conta, crea un aálbum de Picasa e descarga as súas fotos (de cinco en cinco porque, como estamos traballando desde Linux non temos o cargador para facelo todo de contado). Estaba comezando a engadir títulos ás fotos, do estilo de “perro amigo” ou “exposición de setas” cando chegaron o papá e a pelacha da aldea e o labor foi adiado.
Fiquei francamente perplexa do ben e o rápido que asimilou todo. Non creo que sexa algo excepcional, desde logo, mais estes cativos do S. XXI nacen entre máquinas e resúltalles absolutamente natural pasar dunhas a outras con flexibilidade.

A pelacha veu durmindo todo o camiño de volta e esa foi a razón para que non conseguise encetar o sono nocturno con facilidade, malia ter ido para a cama despois das once. Foi despois de facernos ir onda ela a contarlle un conto, a cantarlle unha canción, a convencela de que non había nada na cama que a puidese pinchar, a levarlle o seu coxín da Barbie e a darlle un vaso de auga, que adormeceu de puro esgotamento. A ver a que hora acordan mañá.

2008

Standard
peixe do pelachoXa está aquí. Os plans eran pasarmos a derradeira noite do ano en casa dos avós mais o pelacho amañeceu coa varicela onte, coas lavercas como dicía a tataravoa, na casa da tía T. visitou a febre ao tío D. ao primo J. e á prima P., así que finalmente nós ceamos na nosa casa e os tíos na súa cos avós, que viven ao carón.
Malia non ser o planeado pasámolo realmente ben. Xogamos un Monopoli e unhas partidas ás cartas dos peixes para facermos tempo até a cea e tomamos as uvas os catro xuntos. O pelacho, como o ano pasado, comeunas todas en tempo. A pelacha dixo que non as quería pero axudou a sacar as pebides das do pelacho. Cando entramos no novo ano abrazámonos todos e enchémonos de beixos. Hoxe comeza un novo ano, dixemos eufóricos, e a pelacha preguntou: -Para mí también? Entonces eso quiere decir que estoy de cumpleaños?
Hoxe erguémonos todos arredor das doce. En canto estiveron listos o papá e a pelacha marcharon á aldea, como facemos todos os anos, a xantar coa bisavoa Obdulia, os tíos Jesús e Eva e os avós da Coruña. O pelacho e mais eu ficamos este ano na casa. Voltaremos todos nun par de semanas.
Está a ser este un Nadal un bocado atípico. Por unha banda estamos cargadísimos de traballo, que semella que non nos vai deixar tempo para nada máis, e por outra teño a sensación de que estamos a desfrutalo a tope e a facermos moitas cousas.
O outro día pasamos a mañá na piscina. A pelacha non lembraba como era e preguntou un cento de veces pola area do fondo. Ao final ficoulle claro que nas piscinas non hai area, que iso é cousa da praia. A ver se imos un día destes catar a pista de xeo tamén.

A avoa C. sempre ten un ovo Kinder para os netos. O pasado día dos Inocentes descubriron unha sorpresa diferente das habituais: uns atoparon olivas e outros allos nos seus ovos, coreados entanto os abrían con sonoros INOCENTE, INOCENTE! por parte dos adultos. O pelacho ficou fascinado e divertido e, para satisfacer a súa curiosidade preguntou: -Pero abuela, ¿Cómo has conseguido recrear el huevo?

Tarde en sociedade

Standard

Onte fun co pelacho á presentación da Guía do ceo na FNAC e logo pasamos polo teatro Rosalía de Castro para gravar unhas imaxes do acto do centenario do Himno. De camiño para alá o pelacho preguntoume:

-Tú te sabes el himno nacional?

-Sei. Queres que cho cante?

-Sí, pero cántamelo en castelán, por favor.

-Non, fillo, o himno galego está en galego, non en castelán. Queres que cho cante?

-Sí, canta.

Entón cantei e cando rematei pregunteille:

-Que che parece? Gostas?

-Duró exactamente dos minutos, treinta y ocho segundos y ochenta y seis lo que sean.

-Son centéseimas, pelacho, son centésimas.

A voltas cos Reis… de novo

Standard

Entrabamos nun centro comercial de xoguetes para tomar notas para a carta máis importante do ano e cruzámonos cunha morea de xente xa de volta. O pelacho sen ollar para ninguén pensou en alto:

-Mira cuánta gente que viene de comprar los regalos de Reis.

Como eran na súa maioría pais e nais acompañando os seus nenos vinme obrigada a tirar partido da feliz coincidencia e dixen tamén sen ollar para el:

-Nooooon, non ves que sae todo o mundo coas mans baleiras? Veñen mirar xoguetes para logo escribir as súas cartas, coma nós.

E aí quedou a cousa… por esta vez.

Cousa linda

Standard

O pelacho apareceume na sala cando eu pensaba que debía estar case durmido.

-Mamá, tengo que decirte una cosa importante. Es que últimamente tengo miedo, tengo muchísimo miedo y no me lo puedo quitar.

-E non será polos Pokemon ou por algunha outra cousa da tele?

-No, yo sé de qué es y no es de los Pokemon. Es de Harry Potter, por aquel libro que salía volando. ¡Flaca, flaca, flaca! Y no me lo puedo quitar de la cabeza. ¡ES INOLVIDABLE!

-Meu pobriño! Sabes o que tes que facer para esquecelo? Pensar noutra cousa. Se simplemente tentas non pensar en algo só vas conseguir pensar niso, todo o tempo; mais, se escolles algo que che guste moito ou che traia bos recordos, entón esquecerás o que non queres lembrar e durmirás tranquilo. Podes pensar, por exemplo en Coroso, no ben que o pasas alí. Lembras? Cando nadabas cos teu manguitos, cando faciamos castelos de area ou cando ías pescar. Podes pensar niso.

-Se me ocurre otra cosa. Dixo, mostrando o seu gran sorriso. Puedo pensar… en ti!

Entón comino enteiro.

Homes e mulleres

Standard

Pelacha: ¿Vedad que hay hombes que quieren a las mujeres y hay otos hombes que no quieren a las mujeres poque algunos hombes las quieren a las mujeres y otos hombes no las quieren?

Eu: Queres dicir que hai homes que gostan das mulleres e outros non?

Pelacha: Si, porque hay algunos que quieren a las mujeres y otos que no las quieren.

Eu: Ti queres dicir que hai homes que se namoran de mulleres e outros prefiren os homes pero iso non significa que non o pasen ben con mulleres, poden ter amigas pero prefiren outros homes para namorarse. Tamén hai mulleres que prefiren os homes e outras que prefiren as mulleres, como as nosas amigas M. e D.
Pelacha: Si, eso.

Pelacho: Pero yo creo que es mejor que sean un hombre y una mujer  los que se enamoran porque dos hombres o dos mujeres no pueden tener hijos.

Eu: Non ten que ver, tamén hai parellas de home e muller que non poden ter fillos.

Pelacho: ¿Cómo puede ser eso?

Eu: Ás veces inténtano pero os fillos non veñen.

Pelacha: ¿Y vedad que hay mujeres que están enamoradas y otras que no lo están?

Eu: Claro, pelacha! Ti estás namorada?

Pelacha: Yo no.

Pelacho: Yo tampoco… he dejado a Victoria… pero no se lo he dicho… se dice que ahora está con Pablo Flores… y antes estuvo con Carlos.

Eu: Pois eu si estou namorada. Sabedes de quen?

Pelacho: Claro, de papá!

Pementas

Standard

O pelacho gosta moito do picante. Encántanlle os “tigres rabiosos” e o polbo á feira ben cargadiño de pementón. Onte iamos no carro…

-¿Hay un solo tipo de pimienta o más?

-Hai varios tipos: pementa branca, verde, gris, negra…

-¿Y pican todas igual?

-Mmm, creo que non. Creo que a verde pica menos que a negra, por exemplo.

-¿Y hay alguna pimienta especialmente recomendada para los niños?

-Non o creo.

-¿y cómo se hace la pimienta del pulpo?

-Pois faise cuns pementos vermellos picantes, que se secan e móense até que quedan feitos po.

-¡Oh! ¿Podemos hacerla en casa?

-Moito me temo que non. Non temos o clima adecuado. Fanse en zonas máis secas. Aquí tems o mar moi perto e non secan ben, igual que non seca ben o xamón, que o máis rico faise en zonas frías e secas.

-Ah.