Linguas francas

Standard

Esta finde estivemos na Feira de Emprendedoras de EMEGA cun stand. Houbo pouquísima xente mais unha parella de visitantes duns cincuenta anos pararon ante a miña mesa e o home preguntoume a que nos dedicabamos:

Eu: Somos unha empresa de xestión cultural a través das novas…

Muller lixeiramente irritada: ¡En español nos entendemos todos mucho mejor!

Eu afábel: Non

Muller máis irritada a elevar a voz: Sí, porque los que venimos de fuera…

Eu afábel: Los que venimos de fuera podemos ser un poco más educados al decirlo porque los que venimos de dentro no tenemos por qué saber quiénes son los que vienen de fuera.

Muller irritada con ton de superioridade: En español no hay problema ninguno porque nos entendemos todos muchísimo mejor.

Eu afábel: Mira, no tengo ganas ningunas de discutir cuestiones lingüísticas así que, si os interesa os cuento lo que hacemos en esta empresa y si no podéis seguir con vuestro paseo tranquilamente.

Saíron a fume de carozo coa súa anécdota baixo o brazo e, como a estas horas xa estarán de volta na casa, teralles faltado tempo para contarlle a toda a familia que os galegos somos uns integristas radicais, que aquí non se fala outra cousa que galego e que non nos importa que a xente non nos entenda. Mágoa que isto non sirva para nada.

Por fin casa nova!

Standard

Por fin! Aínda non é a definitiva, senón un piso a estrear que nos prestou a miña madriña e que está a 5 m. do noso. A min case me parecía recochineo ver a obra inconclusa da nosa nova morada desde a xanela da sala pero o papá opina que así podemos controlar calquera pequena mudanza do Escorial. Viñemos o sábado pasado con parte do que tiñamos na casa vella (á que a pelacha pregunta se podemos ir algún día de visita) e unhas cantas cousas que nos pasaron amabelmente Toño e Vicki e xa está! Erguémonos unha hora máis tarde que antes e non temos que coller o carro para ir ao cole porque está a dous minutos a pé. Todo está novo, non hai ruído, temos calefacción e no parque do paseo fluvial os pelachos atopan pola tarde os seus amigos da escola. Que máis se pode pedir? O papá non para de repetir que o ar cheira moito mellor e, aínda que el madruga un bocado máis, di que non lle importa nada.

Os palachos están felices con todas as novidades, mesmo a de compartir cuarto, tanto que o outro día lle dicía o pelacho á pelacha:

-Te das cuenta, pelacha, de que nunca nos hemos llevado tan bien?

Seguimos a tope de traballo pero ímolo levando con bo humor e, sobre todo, desfrutando moito coa cultura e a tecnoloxía. Pensabamos que era unha boa idea mais non sabiamos até que punto. As humanidades teñen máis futuro que nunca. Disto falarei o mercores na conferencia que teño que dar na universidade.

Despois de catear tres na pasada avaliación (case lle rogamos á súa titora que o fixese para ter unha arma para facerlle ver que non podía seguir facendo o que lle daba a gana todo o tempo no cole. Cada vez que a profe mandaba facer algunha ectividade o pelacho preguntaba se era voluntaria, deixou os exames en branco porque total a profesora xa sabía que el o sabía, así que, para que perder o tempo. Levantábase seguido e distraía os compañeiros… Pois xa está encarrilado de novo e traballando duro para non pasar o verán facendo o que non fixo no inverno, que foi a nosa ameaza.

A pelacha é nisto o estremo oposto, a súa titora di que non lle importa poñer ao seu lado os máis revoltudos porque, como estea facendo algo, xa pode chover de abaixo a arriba, que non atende a nada até que remata. Tamén di que é moi despistada e que cando mudan rutinas sempre pasa días até que se fai ás novas mais nós pensamos que o que é é un pouco testuda e que, como goste máis do modo en que antes se facía unha cousa, vai tentar seguila facendo ao seu xeito até que comprobe que non hai hipótese.

O amigo Xavier envíame varias pelachadas que transcribo con moito gosto:

-En Roma, un que é de Ourol contoume que de paqueniño, cando subía no coche do pai ás alturas das Pontes, comezaba a ver o penacho da chaminea e mais os bafos dos módulos de esfriamento da central térmica e de aí colleu a idea que lle durou anos, ata que lla tumbou unha profe: coidaba que nas Pontes era onde se fabricaban as nuves da Coruña, onde el vivía.

-  O venres santo pasado, reuníuse en Neda boa parte da miña familia. Unha cativa de cinco anos non deixaba de dar a malleira con que quería ir ás procesións de Ferrol, nas que xa estivera días antes. A mai negábase argumentando sobre o mal tempo. Daquela a pequena preguntoulle “¿E porque morreu Xesús tan rápido?”. Os adultos puxemos cara de espanto pois coñecemos a personaxiña, alcumada “o Gremlin” entre nós; e, abraiados, oímos como lle berraba á mai “¿Non recordas que naceu en Nadal, ou que?” (Ela fora a virxe no belén do seu cole). Logo das gargalladas, a miña irmá contou unha escena en que interviñeran unhas sobriñas nosas que xa son mozas. A máis vella facía deberes de colexio de monxas e perguntoulle á seguinte en idade se entendía o do Espírito Santo. Ela -aclarou- comprendía que Deus fose o pai de Xesucristo “porque era o máis vello” pero non sabía de quen viña sendo o Espírito Santo. Ante a dúbida da consultada, unha terceira irmá, a menor, deu pistas: “Pois será fillo de separados”…

-O meu fillo Iago foi ao zoo de Barcelona coa Irene. Xunto deles, avanzaba unha familia de ecuatorianos, cun pequeno que observaba caladamente; ata que chegaron a unha imitación de selva centroamericana. Alí o rapaz falou alto: “¡Miren, miren, la casa de la abuelita!”

Feliz semana!

A monte

Standard

Teño o blogue a monte como hai tempo que non o tiña. Foron estas unhas semanas de intenso traballo que non ten visos de reducirse mais hoxe teño que escribir algo xa e recuperar a miña leiriña.

 

Os pelachos medraron moitísimo ultimamente. O pelacho cateou tres esta avaliación porque segundo a profe “vai de sobrado” e non se dignou a responder as preguntas dos exames porque lle daba moita preguiza escribir as cousas que a profe xa sabía que sabía. A súa profesora tamén nos contou que andaba bastante descentrado e que, por exemplo, cada vez que ela mandaba algunha tarefa, o pelacho sempre preguntaba se era traballo voluntario. A verdade é que entre varicelas, otites, gripes e bronquilites os dous botaron practicamente os dous primeiros meses do ano en branco (a pelacha incluso máis) e simplemente houbo que axudalo a se enveredar de novo. Na casa tamén andaba moi desobediente e, como ademais lle facía moita falta mellorar a caligrafía e o cálculo, optamos por procurar non soltar broncas que só nos deixan mal corpo a nós e poñelo a escribir e a facer sumas e restas cada vez que desobedecese. É incríbel o que se pode mellorar nunhas semanas.

 

A pelacha está tremendamente espilida e presumida, todo o quere rosa, e da Barbie a poder ser. Onte fomos xantar á praia e ficamos abraiados da decisión con que se meteu unha e mil veces na auga, o que fai un ano! Actualmente anda moi preocupada coas idades relativas e coa morte, e a facer experimentos do tipo deixar de respirar, a ver que pasa. Tamén está moi berrona e se lle pides que fale máis baixo diche: -¡Es que yo hablo así!

 

Sobre ACoruñaSon escribirei outro día mais, por se non chego a poñerme, só direi que foi un soño cumprido: tanto por sacar adiante un proxecto en que criamos, como por ver que somos quen de facelo mesmo relaxadamente, como por traballar con Santiago, quen tiñamos por un gran artista e agora tamén por unha gran persoa e un novo amigo, e con quen xa sabemos que seguiremos a colaborar en novos proxectos e en novas vertentes de vellos proxectos.

 

Quería darlle as grazas ao Dorfun polas cousas tan chulas que acaba de facer cos meus poemas. Rematei libro recentemente e enviéillelo aos amigos para que o lese quen lle apetecer. Non o enviei a ningún concurso nin fixen ningún esforzo por que fose publicado en papel; como o amigo Alcalá, penso que o futuro da transmisión da poesía está na Rede e aquí é onde me apetece experimentar con el por ver onde chega e se hai a quen lle suxira algo: novos poemas ou calquera tipo de montaxe co seu contido. Dorfun foi o primeiro e fíxome moitísima ilusión. É probábel que outro poema sexa utilizado por unha banda do país para facer unha canción, xa darei noticia se finalmente se animan. NósQuen, que así se titula o libro, estará proximamente n’A Regueifa (en canto teña un tempiño para retocar o formato) mais se alguén dos que estades a ler isto queredes botarlle unha ollada só tedes que pedirmo ao enderezo de correo que que vedes aí arriba.

[kml_flashembed movie="http://es.youtube.com/v/EFn_grlI2n0" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

O home do tempo da miña infancia

Standard

 

Eu confeso que non irei porque estarei desde moito antes noutro lugar para colaborar a que estea todo listo para as 19:00, mais se existe algunha persoa na Coruña que non teña interese por escoitar a Santiago Auserón falar de música popular, cousa que dubido seriamente, polo menos teñen unha alternativa moi interesante o mesmo día 24 de marzo ás 20 horas na Sala Leonardo da Vinci da Domus.

O xiro postal, de Ousmane Sembéne

Standard

 

 

O vindeiro mércores 12 de marzo ás 20 horas na sala de prensa da Fundación Caixa Galicia da Coruña (no edificio dos Cantóns) preséntase o libro O xiro postal, de Ousmane Sembène.

Acabo de rematar de ler O xiro postal, por recomendación de Martin Pawley, bo amigo e epiloguista da novela. Gostei inmenso, porque é a primeira historia sobre negros, si, é unha novela sobre negros, que leo escrita por un negro que, ademais non ten interese ningún por ser branco porque iso non fai sentido que marque ningunha direfenza, o asume con perfecta naturalidade.

O xiro postal xira arredor de como as dificultades burocráticas dun cidadán de segunda se entrecruzan cos principios éticos e o que dirán. O feito de que non sintamos simpatía algunha polo protagonista non evita que a empatía ou compaixón cara a situacións polas que ninguén debera pasar se apodere de nós nas páxinas finais.

Adubada cunha riqueza lingüistica que reflicte unha tradución moi eficiente, este localista xogo de voces da rúa convertido en novela podería trasvasarse a unha aldea galega de hai non tantos anos e ninguén diría que non fora escrita por un branco.

Un novo tesouro que Rinoceronte Editora saca á luz. E como sei que hai un feixe de mestres que seguen este blogue, gostaría de dicirlles que é un estupendo relato en todos os sentidos para os rapaces que teñen nas aulas. A min teríame encantado se o tivese pillado aos quince ou aos dezaseis.

Un soño

Standard

No meu soño eu saía da casa unha mañá anubada cos pelachos, para levalos ao colexio. Vinme de súpeto puxando por unha bicicleta en cuxa roda traseira ían sentados os meus fillos. Custábame traballo avanzar porque os meus pés, abrigados por unhas deportivas vellas, esvaraban na terra sequísima. Ademais, a diabólica bicicleta estaba construída por barras encartábeis como as das tendas de campaña e escangallábase tan pronto como apartaba a vista dela. A expresión divertida dos rapaces non reflectía a miña preocupación mais eu había tempo que sabía que non dariamos chegado ao noso destino. Entón o sol asomou entre un feixe de nubes e sentín que a solución ao problema non estaba no lugar máis obvio senón na nosa casa, que eu estaba a soñar e que me había deixar guiar por Oneirós. E xa estaba de volta. A casa estaba en silencio e ás escuras, como manda a noite. A bicicleta desapareceu de contado e con ela os pelachos. E eu, descalza e en pixama, saía do baño para o corredor. Comprobei que os pelachos estaban a durmir pracidamente nos seus cuartos e voltei feliz para cama a continuar a soñar dentro do meu soño.